Қисса кӯтаҳ, дӯстам, намоз на танҳо амали беҳтарини бандаи Худованди карим аст, балки писандтарин барои Худованд амали бандаи ӯст ва барои такмилу рушди равобити тарафайн байни ибод ва Маъбуд буда, амали хоси банда асту бас ва он на барои хотири риё (худнамоӣ), кибр (худро аз дигарон болотар гирифтан), тақлид (яъне, ҳамчу амали аҷдодон такрор кардан) ва ҳоказо иҷро карда мешавад ва касе, ки намоз гузошт, танҳо барои хотири худ мегузораду бас.

Худованд, албатта, беҳтар ва бештар медонад!

……….

36. Оид ба масоили фавтидан бар асари вабо.

З-офоту вабо моро нигаҳ дор, Худо,
Аз лутфу карамот макун моро ҷудо.
Гар диданӣ бошад, чӣ илоҷ?! Раҳм бикун,
То раҳм гирад фарову лутфат чу қудо.
(“Рубоъиёт”, Қисми 1, М. Ориф)
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
ат-тоъуну шаҳодатун ли-кулли муслимин”, яъне, дӯстам, ҳар мусалмоне, ки бар асари тоъун (вабо) бимирад, шаҳид аст.

Бале, дӯстам, тоъун яке аз он панҷ осору авомили шуҳадост, ки бар асари он фавтидан, аз нишонаҳои ба шаҳодат расидани мусалмон аст ва чун имрӯз, мутаассифона, мо шоҳиди даргузаштани аксари мардум бар асари Куруно шудем, пас, тасанност, ки мардуми даргузашта дар мақоми шаҳидон рофеъ хоҳанд гашт.

Таслият аст, ки Худованд чунин фармудаву Паёмбари акрам (с.а.в.) башорат бар он дода, ки ин мардуми азияткашида ва маҷруҳ аз музии замона гашта, ақаллан, итминоне пайдо хоҳанд кард, ки ин ҳама ранҷи бурда беҳуда несту Худованди азза ва ҷалла, мукофоти онҳоро муяссар гардонида аст.

Албатта, сухане нест, ки дили реш шудаи ақрабои марҳумонро қадре аз гуфтаҳои банда болида гардонад ва хотири эшонро ҷамъ ва ё имконоти рафтагонро бештар кунад, вале ба ҳар ҳол, Худованд бузург асту доно ва беҳтар медонад, ки барои ману шумо чӣ фойидатар аст, чун мо аз асрори ҷону қадар ва қазои ҳаводис, би-л-лоҳ, тамоман хабаре надорем.

Худованд, албатта, беҳтар ва бештар медонад!

……….