Гуфт: Касе дидам, ки дар сар нур дошт,
Мисли офтоб бар муҳит вай нур пошт.
Мисли маҳтоб нимашаб рӯшнойиаш,
Ҳамаро рӯшан бикард дар ойинаш.
Ҳамачунон рӯшан будӣ он нури сар,
Ки бидидӣ Аршро он сар ба сар.
Гуфт малак: Ҳар кас ба қадри кори хеш,
Дар фалак соҳиб шавад з-анбор беш.
Чун Худо дар пешу пушт аст, ӯ ҷазо
Медиҳад ҳар кас ба тибқи муқтазо.
Ӯ нишона медиҳад маҳкуму пас,
Мекунад бо вай муарриф пешу пас.
Ту зи “... таърифу вуҷуҳ” маънӣ биҷӯ,
То шавад тасвир мукаммал, ай абу!
З-ин нишона мешиносанд, к-ӯ кӣ буд,
Ӯ чӣ карду оқибат, кораш чӣ шуд.
Хуб, кунам хап, ман, ки маъно баргирӣ,
Аз ҳадиси марди доно, з-он Набӣ:
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
ли-кулли ғадирин ливоъун йавма-л-қиёмати йуърафу биҳӣ”, яъне, дӯстам, “... рӯзи Қиёмат ҳар фарди паймоншикан парчаме дорад, ки ба василаи он шинохта мешавад”.

Бале, дӯстам, ба қадри кори кардаамон ваъдаҳои додааш ва гуфтаҳояш, ҳар кас насиби нишона хоҳад гашт, ки бо он ӯро дар Рӯзи қиёмат фарқ кардану шинохтан мумкин аст.

Мисол, чун дар ҳадиси дигар омада, шахсе, ки фарзандаш Қуръонро ҳифзу хатм намудааст, Худованд волидайни ӯро дар рӯзи Қиёмат, бар сарашон тоҷи заррин хоҳад гузошт, ки аз нури он, муҳит рӯшан хоҳад гашту эшон метавонанд роҳи худро ба осонӣ сӯи Ҷаннат ёфта бошанд.

Ҳамчун, баргирифта аз маънии ин ҳадис, пас, ҳар шахс ва гурӯҳи мансубаш, соҳиби як нишона хоҳанд буд, ки аз сифоту кирдору ҷазои эшон дигарон хабардор шаванд, ки ин тоифа мардум кистанду чӣ корҳоро анҷом додаанд.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

65. Оид ба масоили соҳибияти мутлақи Худованди қодир.

Модаре болои тобут мегирист
В-аз Худо тақдири худ пурсид, ки чист?!