Ва чунин аст оид ба масоили наботот, ки насибамон бошад ва Худованд хоста, дар шарҳҳои оянда ба он мепардозем. Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

76. Оид ба масоили кӯтаҳу сабук намудани намоз аз ҷониби имом.

Дар назар кӯтаҳ мабошу ақл кун,
В-ончи бишнидӣ, ба мардум нақл кун.
То зи он нақл ақлҳо гарданд уқул,
В-он зи як нақл роҳ ёбанд сад нуқул.
Қатра-қатра обҳо дарё шаванд,
В-аз зи ҳарфҳо ҷумлаҳо оро шаванд.
Бишкананд гар як миёнро осон,
Натвонанд даҳ шикаст бо бозувон.
Тори ҷорӯб нотавон аст назди хок,
Аз торҳо хок дорад, бин, бок.
Лек ҳадисам з-он ҳадиси Мустафост,
Нисбати одобу аз рафтори мост.
Гар имомӣ, масъулӣ бар ҳоли ом,
Дар умум, оид ба ин буд, вассалом.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Паёмбари арҷманди мо, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... изо салло аҳадукум ли-н-носи, фа-л-йухаффиф”, яъне, дӯстам, ҳар гоҳ яке аз шумо барои мардум имомат намуд, бояд намозашро кӯтоҳ ва сабук кунад.

Албатта, дӯстам, ин ҳадиси возеҳ асту ба шарҳ додан ниёз надорад.

Яъне, мазмунан ва умуман, имом масъул аст. Масъулияти ӯ назди муқтадиён на танҳо дар вақти нияти салотро ба ҷо овардан воҷиб мегардад, балки пештар аз он, мисол, вақте ки вай назди намозгузорон мебарояд.

Ҳар он гоҳ, ки баромад, ӯ бояд ба намозгузорон аҳамият диҳад ва ба чашмони эшон нигаҳ карда, аз аҳволошон огаҳ шавад, чунки на ҳама қудрату тавоноии ҷисмонии баробар доранд (пиру ҷавону лангу шалу ҳоказо) ва ё нуқсонҳо доранд (кару кӯру гунг ва ҳоказо) ва ё маризанду ҳоказо.

Дигар он аст, ки имом ҳатто аз аҳволи намозгузороне, ки берун аз масҷиданд, хабар дошта бошад, ки дар кадом шароит онҳо намозро барпо карда истодаанд, ҳатто боду ҳаво берун аз масҷид чӣ тавр аст, ки метавонад бевосита ба ин раванд таъсир кунад ва ҳоказо.