Аз ин нуқтаи назар, имом, ки аввал барои комилии тамоми намоз масъул аст, бояд инҳоро ба назар гирифта, то тавонад намозро кӯтаҳу сабук бихонад, то ки дар намоз саҳв ва малол пайдо нашавад, ки боиси ботил шудани намоз мегардад.

Дигар он аст, ки барчида аз мазмуни ногуфтаи ин ҳадис аст, ин эҳтиром намудани намозгузорон аст, ки метавонанд ҳолатҳои ҳаргуна дошта бошанд.
Мисол, яке метавонад панҷ дақиқа дар қиём истода бошаду бас, дигаре – дарди миён дораду рукуъи дурудароз барояш амри маҳол аст, саввум – дарди пову устухон дорад, ки наметавонад зиёда аз ду дақиқа пас аз саҷда, нишаста тавонад ва ҳоказо.

Ва чун муқтадиён (яъне, он ашхос, ки ба имом иқтидо карданд, яъне, тамом намудани салоташонро ба зиммаи имом вогузоштанд, ба ӯ бовар карданд ва эътиқод ба ӯ намуданд) мехоҳанд, ки бо он ҳама нуқсонҳои доштаашон, бо як нияти поку хоҳиши зиёд ва умед намозҳояшон мақбули даргоҳи Худованд гарданд ва кардани онро ба имом биспурданд, пас, имом бояд талош намояд, ки эътиқоди онҳоро исбот намояд.

……….
77. Оид ба масоили навиштани миқдори баробари савоб бар маризон ва мусофирон.

Ин Худоро, бин, бародар, дар ҷаҳон
Ғайри Ӯ нест бандагонро меҳрбон.
Дар ҷаҳони боқӣ низ осонгир аст,
Мисли хуршед нури Ӯ оламгир аст.
Раҳматаш бе ҳадду марзаш нопадид,
Хатти он андозаҳоро кас надид.
Ман чӣ гӯям?! Хаста гардад ин забон
Дар ҳисоби неъмати Он меҳрбон.
Шукр бояд кард Худоро, ай амин,
Рӯзу шаб, ҳар гоҳу ҳар ҷо дар замин.
Беҳтар аз Ӯ кас наёбад ҳеҷ илоҳ,
Ки тавон аст то бубахшад ҳар гуноҳ.
Ҳозир аст то ҳар гуноҳ тамйиз кунад,
Нақши по дар рӯи хок беиз кунад.
То набинад каҷрафта изи пош,
То маёяд рафтаро шарму ҳаёш.
То зи кори кардааш дар рух хун,
Сурху испед ҷӯшаду ояд бурун.
Боз чӣ гӯям?! Муфт аст бар мо Худо,
Муфтро, пас, сахт гир аз барру по.
Кореро анҷом мадеҳ, к-он як ҳиҷоб
Байнатон афтад зи он, ай аҳли боб.
Хоҳишат гар хушнудии Ӯву бас,
Кори нек анҷом бидеҳ, на кори паст.