Он чизе, ки нест, - гӯяд: он чиз ҳаст,
Ҳар чизе гӯяд, дар асл, ӯ бечиз аст.
Аҳду паймон мешканад он як дигар,
Баъд аз он ки баста бошад, ҳиллагар.
Аз вафо бӯйе надорад, ҳаст дур
Аз вафову ваъдаҳо ин кисабур.
Кори ӯ дуздидан аст аз ҷайби кас
Бовариро, гар наояд он ба даст.
Мекашад беҳуда заҳмат он шум,
Хат кашад андар савобаш рақми гум.
В-он дигар ваъдахилоф аст, аз чунин
Ҳамчу Исо мегурехтӣ то ба Син.
Ваъдаҳояш холӣ асту пуч дар он
Мағз бошад аз хуриши кирми ҷон.
Низ ӯ бошад дур зи фаҳми марди қавл,
Ба сараш рез инчунинро оби бавл.
Мар нашояд бо чунин, пас, аҳд баст,
Чунки бошад, дар асл, ӯ тангдаст.
В-он чаҳорум дар хиёнат шуд шаҳир,
Дуздаду лек сер нагардад он фақир.
Бар амонат даст занад он нобакор,
Лек наёрад кори ӯ на ному бор.
Ҳар амонат аз Худосту бар Худо
Гашта ояд ҳамчу оҳан бар рабо.
В-он пасин душном диҳад дар вақти хашм,
Аз чунинон боядо пӯшид чашм.
Ӯ киройи нест чу мард ном бурданаш,
Аз чунин будан варо беҳ мурданаш.
Мо зиёд ҳарфҳо задем, маъзур дон,
Ин сухан н-аз мову аз он нур хон.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Паёмбари акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... арбаъу хилалин ман кунна фийҳӣ кона мунофиқан холисан: изо ҳаддаса казаба ва изо ваъада ахлафа ва изо ъаҳадо ғадара ва изо хасама фаҷара”, яъне, дӯстам, “... чаҳор сифат вуҷуд дорад, ки дар ҳар кас бошад, ӯ мунофиқи холис аст: 1) ҳангоми сухан гуфтан, дурӯғ мегӯяд, 2) хилофи ваъда(-ҳои худ) амал мекунад, 3) агар аҳду паймон бибандад, онро мешиканад ва 4) ҳангоми даъво кардан, дашном медиҳад”.

Ингуна аломатҳо агар дар ягон шахс зоҳир бошад, пас, ӯ мунофиқ аст, ки оқибати хуб надорад ва аз зумраи “... уътумина хона” аст, яъне, аз онҳост, ки ба амонати шахси дигар хиёнат мекунанд.

Дӯстиву корбарӣ бо чунинон ҳосили хуб низ ба бор намеорад. Беҳтар аст, к-аз чунинон дур бошӣ, дӯстам, чунки онҳо ба ҳаққи ту хиёнат мекунанд ва онҳо бисёррӯяанд.