……….

79. Оид ба масоили бо занон ба некӣ рафтор кардан.

Боре Одам вақти илқо бо Худо,
Кард суол аз қасди Холиқ, ай фато.
Ӯ бипурсид аз Худояш з-он ҳадаф,
В-аз қазои он сиришту он сараф.
Аз чӣ, - гуфт Одам, - зи азми синаам,
Халқ бикардӣ махлуқи зебосанам?
Лутф карду он Худояш дар ҷавоб,
Гуфт: Зи худ пурс; на зи ман, ай хираоб.
Кӯзаи ту пур зи оби соф буд,
То даме, ки дурди тубе лоф буд.
Чун бимурд инсоф, дурдаш тира гашт,
Маззаро турш карду обаш хира гашт.
Ҷӯшид андар гармӣ зери осмон,
Ранг гирифту бӯй баровард з-ину он.
Маст кард морову бар худ ҷазб кард,
Мастӣ моро дар иҷобат касб кард.
З-он замон ҳар хоҳише ояд зи ту,
Мустаҷоб бошад зи ман, ай банди хӯ.
Нафси мо гар дурд бошад андарун,
То маҷунбонӣ наояд ранг бурун.
Бӯй наояд з-оби соф то он даме,
Гар макардӣ махлуташ бо баддаме.
Дам зи дам фарқҳо дорад в-он чи бад
Карда бошӣ, бӯй барорад оқибат.
Гарчӣ бар бемор даме аз нек хонд,
Зинда хезад в-умри ӯ боқӣ монд.
Қисса кӯтаҳ, одами мо гашт чанд
Дар биҳишту дар ғаме, пас, монд банд.
Дар хаёлаш ким-чи буду ғусса зер
Карда буд ду чашми ӯро ҷойи меҳр.
Зери садре ӯ камак биншасту пас
Хоб гирифт ӯрову аз андом даст.
Ӯ чие дар хоб медиду оҳ мекашид,
Ҳамчу мурда кӯи ваҳм роҳ мекашид.
Гашт огаҳ ин Худо з-аҳволи ӯ,
Канд қабурғай чап аз амволи ӯ.
З-он қабурға, пас, биёфард Ӯ зан,
Он ки гардад оқибат ҳамхобу тан.
Он ки бошад дар ғамон ҳамроҳи ӯ,
В-он ки бошад мисли шаб в-он моҳ дар ӯ.
Он ки гардад модари фарзандҳош,