Дошта будам суҳбате оид ба дин.
Дин чу тарзу услуб аст аз ину он,
В-ончи дарк шуд дарсу одоб андар он.
Шиква доштам аз раиси “ҷоҳилам”,
Чун ба корам сахт месӯхт ин дилам.
Ҳарчи мекардам, намегашт он писанд,
Мисли он ки буд ҳушаш бо ким-чӣ банд.
Мурда буд тавҷеҳи назраш аз сухан,
Чунки буд он гуфтаҳо аз сӯи ман.
Пешкашаш аз ман ҳисобот гарчи шуд,
Ҷуз нигоҳи нописандаш ҳеҷ набуд.
Боре ҳам аз пешкашам нохонда, ӯ
Бас суол мекард ба мисли шубҳаҷӯ.
Вақт беҳуда чу масраф шуд, бибин,
Вақти кори аслӣ мешуд кам аз ин.
Ҷои он ки кори саҳро буд шуд,
Дар утоқаш вақти ман нобуд шуд.
Инчунин буд ҳоли ман бо он раис,
То даме, ки ӯ нарафт дар баҳри чиз.
Лек сухан аз рафтани ӯ нест, дон,
Аз насуҳ, ки қиблагоҳ кард баҳри он.
Ӯ бифармуд: Гарчи ҷон нест дар асо,
Гар раис аст, пас, макаш аз вай изо.
Ту чӣ донӣ ҳоли ӯ ё аз қасад,
Ё зи фикраш ё зи ҳарфе, к-ӯ мазад?
Ё чӣ донӣ сир, ки дар дил буд нуҳуфт,
Ё зи асрори вазоиф, к-ӯ магуфт?
Гарчи хушк аст, ай писар, чӯби асо,
Чун кунад фармон, бибардор онро.
Дар ҳидоят гар тавоноӣ, бихон
Сураи “Лайл”-ро, ки посухаш дар он.
Ӯ “... ъалайно ла-л-ҳудо” гӯяд ба мо,
Гарчи бошем низ тавоно дар ҳудо.
Гап сари он нест, ки бошӣ хубу бад,
Балки фармон мекашӣ ё ҳарфи рад.
Дорад ҳар кас нақши худро дар ҷаҳон,
Пас, бибоз ту нақши худ дар саҳни он.
Ту магӯ, к-ин нақша аз мо несту ман,
Рад кунам ин бозиро чун Аҳриман.
Чун малак буд, хуб мешуд чун малак
Нақши худро бозӣ мекард дар фалак.
Гарчи пурсид он Худояш чораро,
Хуб мешуд ӯ намегуфт: Рон варо!
Ҷои ин мегуфт: Ҳакими ҳокимон,
Нест малакро илм андар ҳукми он.
Хуб худат донӣ зи кори ҳукму дин,
Аз ту фармону зи мо иҷрош бубин.