Нарм кунад ҳар хоку аз он сар бурун
Мекунад тухмӣ зи хоки сарнагун.
Сӯи офтоб сар барад, то оқибат,
Ҳосиле аз вай бизоду шаҳд шавад.
В-он ки тарсид аз расишу сӯзи нур,
Ӯ шавад пажмурдаву дар хок гӯр.
Ин бувад охири нек бар собирон,
Зарби сабрро пеша кардан дар ҷаҳон.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, ал-амин, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... исбиру ҳатто талқо Аллоҳа ва расулаҳу”, яъне, дӯстам, “...
шикебо бошед (сабркунед), то ин ки Аллоҳ ва расулашро мулоқот кунед”.

Бибин, дӯстам, ки чӣ ҳикмати, чӣ тавсияи хубест дар суханони Паёмбари акрам (с.а.в.), ки маҳз собирон метавонанд муяссар бар мулоқот бо Худованду расулаш дар он ҷаҳон гарданд. Ин охири нек ва аслан, мақсади ниҳойии ҳар бандаи худотарс аст.
Худо моро низ ба ин рӯзи хушбахттарин насиб гардонад. Омин, ё Раб!

……….

82. Дар идомаи масоили сабр ва санҷишот.

Чун бигуфтем сабр калиди Ҷаннат аст,
Бемуҳобо, дар ҳуруфаш ҳикмат аст.
Ҳар ки фаҳмид ҳарфи “ло”-ро, ӯ “... илоҳ”,
Бетакаллуф, зам кунад дар истилоҳ.
“... илла-л-лоҳ” – гӯяд пасаш ва-л-лоҳ кабир,
Қоида ин аст; Ҳуш дору ёд гир!
Сарфу наҳв нест дарси мо, бал маънӣ аст,
Офату пас, он сабурӣ мабнӣ аст.
Гар бувад офат хишту сабр чу лой,
Мекашанд болои хишти ин сарой.
Лек чу банно нақшаро донад зи пеш,
Кас надонад хонаро аз вай беш.
Хишт агар аз лой гурезад лой аз ӯ,
Хишт замин афтад ва лояш рӯбарӯ.
Кор наояд хиштпора ё ки лой,
Чун бияфтид бар замину гуфт вой.
Хушк гардад таркибаш чун об зи он,
Мегурезад ҳамчу ҷон дар Рӯзи ҷон.
Лек, агар хуб мениҳӣ лойро ба хишт,
Гандуме мебидравӣ дар Рӯзи кишт.
Мисли он лойи фирорӣ з-имтиҳон,
Мар нашояд даст кашӣ дар ин ҷаҳон.