Он ки аз борон гурезад бар сараш,
Барф борад сахт зи ҳадди тақдираш.
Чунки ояд дай пайи моҳи тира,
Қоида ин аст; Дошта бош дар хотира!
Ту магӯ аз ин раҳам, осон шавад,
Ё ки нест пурсандае пурсон шавад.
Умри мо боқисту ҳатман дар дигар
Он чаҳон пурсон шаванд аз ин хабар.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
исбиру, фаиннаҳу лойаътӣ ъалайкум замонун илло-л-лазӣ баъдаҳу шаррун минҳу”, яъне, дӯстам, “... сабр пеша кунед (сабр кунед), зеро аз ҳар замоне, ки бар шумо меояд, замони баъдӣ бадтар хоҳад буд”.

Чӣ ҳикмати бузургест, ки шояд ин гуфтори мардуми мо “куллу ёвмин...
бадтар” аз ин баромада бошад? Худо, албатта, беҳтар медонад!

Вале, бибин, дӯстам, ки мо бояд сабр пеша кунему қаноат дар ин ҳама санҷишоти Худованд карда бошем, чунки он чизе, ки ӯ имрӯз медиҳад, мисоли машқи синфи 1-ум аст, ки пагоҳ, хоҳу нохоҳ, ин вазифа, дар синфи 2-юм боз ҳам мушкилтар мегардад.

Яъне, ҳар як санҷиш ва сабр, хиштест, ки болои он хиштҳои дигар ҳатман гузошта мешаванд, то хонаи камолоти мо то охир сохта шавад.

Аз санҷишҳои Худованд роҳи гурез нест ва онҳо осон ҳам нестанд, дӯстам. Ба дунё, ки омадӣ, омодаи санҷишҳо бош, вагарна ана дар ҳамон синфи 1-ум боз мемониву мактаби камолотро хатм нокарда.

……….

83. Оид ба масоили шеъру шоъириву беҳтарин ашъор.

Ай, ба номи ту, Худои созгор,
В-он Азизи ошиқони мондагор.
Он Раҳими меҳрубони ҳар камин,
В-он Карими раҳнаварди ҳар амин.
Он Малики рӯзи охар в-ин макон,
Шоҳи мутлақ аз қадиму ҳар замон.
Он Ҳаёи шарми дунёи манӣ,
Ман зи туву оқибат ту дар манӣ.
Ҷои ту дар дилу дида шуд қарор,
Эҳтиёҷи ин мани ошиқ барор.
Он Ҳакими ҳокимони даври мо,
В-он Табиби ҷарҳаву ҳар ҷаври мо.