84. Оид ба масоили сарфакорӣ ва амалҳои кӯчаке, ки ин хислати некро дар мусалмони комил метавонанд тарбия карда бошанд.

Барзагову шеру мушу тоирон,
Вақти офат мешаванд ҷамъ гирди хон.
Қаҳтӣ онҳоро кунад бо ҳам қарин,
Гарчи буданд душмани шадидтарин.
Об зи ҷӯ нӯшанду бо ҳам дӯст шаванд,
Мисли нохун аз қариби пӯст шаванд.
Гар шиоршон шуд таҳаммул, бин, аҳл
Мешавад аз кори номумкин саҳл.
Ин бувад ташбеҳу дастур аз адам
Бар бани Одам, ки бинвишт он қалам.
Аҳл бояд бошиву дар пеши кин,
Ҷамъ гашта, сар барорӣ, ай амин.
Донаи чӯбро шикастан кор нест,
Дастаи онро шикастан бор нест.
Ҳар ки ҷуръат мекунад, беҳуда ӯ
Мебарад бар кори номумкин рӯ.
Бишканад ё даст, ё пай медарад,
Бас пушаймон гашта ҳасрат мебарад.
Бой диҳад ӯ ҷангро бе мушту по,
Чун зи ҳавлшон кушта гардад дар нигоҳ.
Интиҳо ёбад қитол бо ду ҳуруф,
Ҳарф биларзад з-он сухан андар суҳуф.
Дар хушуъ чашмон шаванд поёну нам,
Мешаванд вазнин нафасҳо з-ин ҳатам.
Хуб, чу гуфтем, аҳлият як чора аст,
Якравӣ дар ҳама кор бекора аст.
Бин, ки низ андар Шариъат кори ом,
Пухта гардад, гарчи бошад пучу хом.
Пас “шариъат” чисту маъниш аз қадим
Медиҳад ахбору аз ҷурмҳо бим?
Ҷои об аст, ҷои обнӯшии ом,
Ин бувад маънӣ зи ин ҳарф, вассалом!
Маҳшарест бар кулли ҷонварҳои Ӯ,
Ки тавонанд об нӯшанд з-оби ҷӯ.
Рӯбарӯ дар ин шароит мешаванд,
Якдигарро ҳифзу ҳоит мешаванд.
Ҷои амн аст бар гадову шоҳи давр,
Бар мушону тоирону шеру савр.
З-он ки ҳар як метавонад баҳри худ,
Ёфта бошад сад ҷавобу канзи қут.
Ман сухан кӯтаҳ кунам в-аз боби фийд
Як ҳадис орам чу бошад он муфид.
Дар Шариъат ҳар чӣ гуфтан фоида аст, Бас нуқул бар ҷоъу аз моида аст.