Шояд аз ин сабабҳои ҳамаҷониба атса писанду хамёза нописанд гаштааст?
Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

93. Оид ба масоили ҳалол будани маоше, ки аз меҳнати худ ҷамъ мегардаду масраф мешавад.

Оҳ, чӣ шоҳ буд, ин муваззаф бар дувол,
Менакард дар ҳаққи мардум ҳич убол.
Менахӯрд аз ризқи онҳо бурда нон,
Менабурд бо ҳукми худ аз курра ҷон.
Чун буд ӯ одилу мекард амри нек,
З-ин сабаб шуд соҳиби фарзанди нек.
З-ин сабаб бо некӣ номаш ёд шуд,
То абад дар ёди мардум ёд шуд.
Ҷой гирифт дар дидаҳои мардумаш,
Шуд васеъ ҳадди дуволу шод дилаш.
Дод Худованд дар расоӣ ақлу ҳуш,
В-он маҳорат, касби оҳангар ба дӯш.
Ҳамчунин шоҳ буд, чу гуфтем, дар рафо,
Одилу бораҳму лек худ дар ҷафо.
Ранҷ мебурд рӯзу шаб дар коргаҳе,
Нон меёфт шоҳу ном– “Оҳангар”-е.
Дар бозор мефурӯхт ӯ сохтаҳош,
Ҳамчунин меёфт аз меҳнат маъош.
Чун шавад маҳсули комҳо аз ҳалол,
Мешавад розӣ зи кораш он Ҷалол.
Пухта мегарданд хомҳо дар даҳон,
Рехта мегарданд гуноҳон ин замон.
Ҳар кӣ хӯрд ноне, зи касби дасти худ,
Мешавад ош хӯрдаҳо дар он вуҷуд.
Лек, агар хӯрад ҳаром-нон, дар шикам
Оташе оён шавад дар Рӯзи ғам.
Сӯзонад он баданро аз дарун,
Қай барорад хӯрдаро илло бурун.
З-ин сабаб гӯянд: “Нашуд ош дар бадан
Ҳарчи омад аз ҳаром дар ин бадан!”
Мебарояд ҷаста аз тан нони шӯр,
Нур равад аз чашми ӯву ӯст кӯр.
Даст кашанд аз ин ҳаромхӯр шоҳидон,
Дар Дӯзах боқӣ монад ҷовидон.
Боқӣ аз мо чист?! Бишнав ин ҳадис,
Ончи гуфт бар мо Набии бас азиз.
...