Ҳар чӣ омад бо хуне дар ин тан,
Бо вайе ояд бурун аз ин ватан.
Банди вақт аст кулли неъмат аз азал,
Вақт чу омад, фонӣ гардад з-он аҷал.
Мисли қарз ҳар неъмате бошад ба мо,
Додаҳоро бозгирад рӯзе Худо.
Бас аҷаб хислат дорем, бин, ки мо,
Дар гирифтан шоду додан бенаво.
Қарз чу дод, шодӣ кунему лек, ғаме
Вақти додан зер кунад моро ҳаме.
Дар гирифтан зуд бигардем дӯсти Ӯ,
Вақти додан мешавем бо Ҳақ аду.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
инна-л-лоҳа мо ахаза ва лаҳу мо аъто”, яъне, дӯстам, “... аз они Худост ҳар он чӣ бидиҳад ва бигирад”.

Албатта, дӯстам, ин ҳадис низ аз зумраи аҳодисе аст, ки ба тавзеҳ эҳтиёҷ надорад, вале ба ҳар ҳол, таъкид ин аст, ки инсон аз азал аз худ ва бо худ ҷуз ҷоне, ки он ҳам бошад моли Худованд аст, чизи дигар надошт ва надорад.

Ин ҳама неъматҳое, ки мо дороем, атои Худованди карим аст, ки амонати ӯст ва рӯзе шавад, ки неъматҳо фониву ҷон ба ӯ супурда гардад.

Пас, машояд ба додаву гирифтаи эътироз кунем, дилгир шавем ва ё бо ӯ дар адоват бошем ва машояд ба ин ҳама неъмат хиёнат карда бошем!

……….

98. Оид ба масоили шарм дар баъзе корҳо.

Он, ки дорад рӯ, махоҳад рӯи худ
Карда бошад олуда бо ранги дуд.
Чун сиёҳ гашт рӯву андом, мисли занг
Гашта бошад бас ғализ чун оби Ганг.
Чунки ҳинду андарон орад вузуъ,
В-он дигар дорад либосро шустушӯ.
Он яке ғуслро тамом кард андар об,
В-ин дигар кунлуч биистод зери об.
Чунки ӯ эзор дар ин вақт шуста буд,
“Об сиёҳу кас набинад!” гуфта буд.
Ҳиндуи дигар бақӣ аз сӯхтаҳо,
Мекунад парт аз қиёми мурдаҳо.
Он қиём бо мондаҳои устухон,
Ҳамчу санг поён раванд бар қаъри он.
Хоки он дар хони дарё ҷо шавад.