Гар ятиме гиряд, Арш ояд ба ларз,
На гурез аз қаҳри вай бошад, на тарз.
Гар ятим аз зулм ба дод ояд, бидон,
Ларза гирад сахт он Арши ҷаҳон.
Зуд ояд хоки сақфаш дар фуруд,
Бишканад аркони фарш андар суҷуд.
Тоқи Арш гардад шикаста зери тахт,
Курсияш лағзад зи ҷо он рӯзи сахт.
З-инчунин мазлуми маҳрум ҳар дуъо,
Мешавад мақбул пеши ин Худо.
Даст каш аз таҳқиру хори ятим,
То маяфтӣ оқибат андар Ҷаҳим.
“Ло таъкул нори фӣ батника”, ё,
З-оташаш бигрез, фато, сӯям биё!
“Ирҷиъӣ” сӯяш, ки Ҷаннат аст ҳуно,
“Фадхулӣ фиҳо”, ки дар он ҷост Худо.
Дасти раҳм бар он сари маҳрум бикаш,
Силаи раҳму назар ор бар сараш.
Вай, ки аз раҳми падар маҳрум аст,
Он Худо дар хидматаш махдум аст.
Вай надидӣ меҳри модарро ҳанӯз,
Он Худо гашт меҳрубон бар вай ҷуз.
Дасти ҳифз дорад Худо бар он саре,
Ки надорад як сару ё як баре.
Пас, махӯр моли ятимро, ай амин,
Чунки оташ гардад ӯ андар батин.
Ҷойи ин, гар метавонӣ, нон бидеҳ,
Мисли Махдум дар ҷавобаш ҷон бидеҳ.
Қаҳр макун гар соилан ояд, нигар,
Он Худо дон, ки фиристод назди дар.
Мекунад Ӯ имтиҳон бо кори хеш,
То бифаҳмад раҳм дорӣ ё ки неш?!
То бидонад об диҳӣ ё заҳри мор?!
Мекунад бас имтиҳон он Кирдугор.
...

(дар идомаи ҳадисҳо оид ба “акбар-ул-кабоир” (гуноҳони кабира, бузург) ва ё “сабъа му(в)биқот”, яъне, “ҳафт гуноҳони бузург”).

Абу Ҳурайра (р.а.) ривоят мекунад, ки Паёмбари акрам, Муҳаммади мустафо (с.а.в.) оид ба гуноҳони кабира (бузург) боз чунин фармуда буд, ки дар сафи ин акбар-ул-кабоир ва ё сабъа му(в)биқот, мисли ширк овардан ба Худованди карим, озурдан ва азият додани волидайн, куштани инсони бегуноҳ, туҳмат бар шаъну шарафи занҳои покдоман ва ғайра, боз “... ва аклу моли-л-ятими...”, яъне, (ботилона ва дар ҷаҳолат) хӯрдани моли (ризқи) ятимон будааст.