Чун макард Ӯ гардану сарро ҷудо.
На зи теғ омад маҳорат, н-аз Халил,
Аз Худо, ки гуфт ахир: “... сабрун ҷамил!”
Карда озод теғро аз қатли нафс,
Бозрехт бар қилааш аз муҳри ғафс.
Теғ, чу меларзид аз иҷрои он,
Дамро осуда кард дар назъи ҷон.
Шод гашта, теғ гуфт: “Ҳамду сано,
Чун макардам ман дар амраш хато.
Он Худое, ки Халилро гуфт: Бибур!
Сад ҳазор амрам бикард: Бозист дур!
Имтиҳон аст ин Халилро, ай баъид,
Шоҳид аст ӯ ё шавад ӯ муҷтаҳид?
Имтиҳон аст ин туро аз ин тараф,
То бифаҳмам масрафӣ, ё ки сараф?”
Ё бубин дар кори оташ бас аҷиб
Ҳукму феълу пас, натиҷа з-он Муҷиб,
Он Халилро назди хандақ бурда, гуфт:
“Андар оташ парт карда, шав ҷуфт!”
Ин бигуфту Руҳро боз амр кард,
То бигардад меҳрубон бар марди тард.
То бигирад андар оғӯш, байни бол,
То ба оташ амн расад дар айни ҳол.
Ин бигуфту оташашро дод бим,
То бигардад бар Халилаш чун насим.
Амри “Бард шав!” омад андар гӯши ӯ,
То насӯхт як нохуне ё тори мӯ.
Пас, бубин, ай ҷон писар, дар пушти кор,
Нақшаву бас чораҷӯ аст Кирдугор.
Ту ки чашм дорӣ зи чора, бас дон,
К-он Худо истодааст дар қасди ҷон.
Чораву асбобу куллан, ин матоъ,
Чораву асбоби кор дар кори мо.
Ҳар шифову ё раҳо ёфтӣ, бидон,
К-он Худо бинмудааст дар қасди ҷон.
Пас, магир дунболи хуршед баҳри нур,
Чун Худо аст Нури он хуршеди зӯр.
Бознигар бар маънии “Нуран ъало
Нур...” андар нур аст он як Худо.
Гармиро з-он офтоб ҳеҷ гаҳ маҷӯ,
Гармиро аз нури нуронаш биҷӯ!
Гарчи офтоб дар ҷануб гармӣ диҳад,
Дар шимол сарду ба сар ях мениҳад.
Гарчи хок хок асту лек дар кори ҳад,
Ин яке тухм парварад, дигар кушад.
Меҳри он як Меҳрубон бахшад ҷон,
Гандуме парварда, мегардад нон.