Ин шуниду пас, Набӣ лутф карду гуфт:
“Ин забонро андарун бояд нуҳуфт.
Гарчи бошад тез, шитоб ӯ мекунад, Дар шитоб, вай бо ғалат вомехурад.” Бар гуноҳ, ин, пас, ғалат бадал шавад, Дар китоб аз ҷурми вай ҷадвал кунад.
Гарчи бошад тез, чу гуфтем, ӯ шитоб Мекунад дар роҳи каҷҷу печутоб.
Каҷ равад андар шитоб пояш зи он Лағжаду бишкаста гардад устухон.
Вой барорад аз даҳон аз дарди сахт, В-ин шикоят мекунад аз қасди бахт.
“Коми ман шӯр шуд...”, пас, мегӯяд ӯ Дар намакдон шаккаре меҷӯяд ӯ.
Оҳ, чӣ аҳмақ аст кас дар кори шак, Чун “шакар”-гӯён барад даст бар намак.
Кӯри модарзод наяст, лек ӯ гумон Мебарад аз шаккаре дар талхадон.
Чист илоҷ?! Дар дасти ошпаз шоду ғам, Хоҳу нохоҳ, мустафоданд дам ба дам.
Гар шавад шӯр, вай шакар зам мекунад, Лек шавад ширин, шакар кам мекунад.
Мисли ин аст, ай писар, гар дар барат, “Талх”-гӯён, гар кашам даст аз сарат.
“Ту – маниву ман – туам” – ин аст бахт, Ман кунун, лек ту пагоҳ ойӣ ба тахт.
Нобакор гар мешавад як ҷузви тан, Ҷузви дигар мегирад сахт дар бадан.
Ӯ кунад бо дард ҷанг бар ҷойи ӯ, Дарди ӯро мегирад бо худ адӯ.
Кори аҳл аст дар набард бо зулму кин Даста гиранд боризон дар кори дин.
Пас, магӯ, безор зи ӯ, чун ин сухан, Рӯзи охир мебарорад аз даҳан.
“... мин бариъун минка” – гӯяд ӯву пас, Мекашад аз туву корат зуд даст.
Чун ӯ аз зумраи раъйат наяст, По ба рӯят монаду аз ту биҷаст.
...

Ривоят мекунанд, ки ба назди Паёмбари акрам, Муҳаммад мустафо (с.а.в.), рӯзе яке аз саҳобаҳо меояду оид ба масъулияти инсон дар назди хешу ақрабо ва аҳли хонаводааш суол мекунад, яъне, дар бораи то чӣ андоза масъул (ҷавобгар) будан бар раъиййати худ суъол мекунад, пас Паёмбар (с.а.в.) мефармояд: “....
куллу масъулун ли-р-раъиййатиҳӣ!”.