То гирифта Номаро бо аҳли худ, Васл шаванд дар Ҷаннати бас беҳудуд.
Мо кунун орем мисол дар бахши ҷид, То шавад розӣ зи мо, пас, ин Маҷид.
Рӯзе аз рӯзҳо, Набӣ бар аҳли айш, Ваъз намуда, карда таваҷҷӯҳ бар Қурайш.
“Ай ҷамоъат,”- гуфт ӯ, “... бар ман расид Ояте чанд з-огаҳӣ аз он Мазид.
Гӯяд ӯ: “... анзир ъашират”, ай Расул, Ақрабову аҳли байт аз ин нузул.
Гар матарсед аз Худову кори ӯ, Пас, шавед бо қаҳри Эзид рӯ ба рӯ.
Менатонад кумаке аз ман расад, Беҳтар он ки ҷони худ имрӯз харад!” Ай бародар, гӯш бидеҳ бар ин сухан, Ҷон харидан беҳ бувад дар ин чаман.
Гар харӣ ҷонро ту имрӯз, пас, пагоҳ Мешавӣ осуда аз банд ё гуноҳ.
Гар ҷаҳонро дар иваз ту мехарӣ, Пас, чиро бо худ ба он ҷо мебарӣ?
Чун натонад мол барад кас аз саро, Пас, чиро пеш оварӣ назди Худо?
“... қаддамат мо?”, гӯяд ӯ, ту бар “лиғад” Пеши мо овардаӣ андар барат?
Ин сухан, албатта, дорад на канор, На ки ҳадду на қаводу на манор.
З-ин кунун баргашта, гӯем з-он ҳадис, То шавад маънӣ мукаммал, пас, шахис.
Пас, Паёмбар дар муроҷеъ бар Қурайш, Гуфт: “Харед ҷон, то ки беҳ аст он зи айш!
Рӯзи охир, ман натонам бар шумо, Кумаке кард дар набард бо он Худо.
Нури ъайнам, Фотимам, ту низ бидон, Ҳар чӣ хоҳӣ ту зи молам низ раҳон, Лек, натонам кумакат кард, оҷизам Рӯзи охир ман дар ин кор ноқисам.” Ин бувад маънии “... анзир” аҳли худ, Аз азоби қабру оташ, ай ануд.
Мо, ки худро уммати ӯ, пас, ҳисоб Мекунем, пас, мекунем аз вай хитоб.
Ҷон бихар имрӯз, ки фардо ҳеҷ касат, Менатонад соя гардад бар сарат.
Ин бувад масъулият дар назди ту, Карда бошам огаҳат аз кори Ӯ.
...