Оилаи кўчак дошт, модару як бародари аз худаш хўрдтар.
Пас аз ақди никоҳ тамоми рўз дар шаҳр гаштугузор кардему акс бардоштем ва бар пояи муҷассамаҳо гул гузоштем. Дастамро раҳо намекард, чанд бор оҳиста ба гўшам гуфт, «мехоҳам бо ту танҳо бимонам.» Аз ин суханҳо раъшаи марғубе бар танам мавҷ мезад.
Саранҷом маросими арўсбинону ширинихурӣ ҳам ба анҷом расид ва дар хона ба ҷуз модари домод ва бародари кўчаки ў дигар касе намонд. Онҳо дар гўшаи дигари ҳавлӣ, дар хонаҳои қадимӣ зиндагӣ мекарданд, мо дар сохтмони ҷадид, бо ошхонаву душу ҳоҷатхонаи замонавӣ ва дуртар аз манзили қадимӣ. Домод маро рўйи даст ба хонаи хоб бурд ва дар тахти нарму зебо хобонд, дар рўшноии чароғ либосҳояшро аз тан даровард ва мисли паланг ба рўйи ман ҷаҳид.
Аз ин нуқта ба баъд рўйдодҳо он қадр сареъ сурат гирифтанд, ки думбол кардани онҳо бароям сахт буд. Ногаҳон аз ҷой баланд шуду ингор тангааш дар шикофе афтода буд, ки патуро бардошту сару бари рўпўши тахтро бо диққат ҷустуҷў кард. Сураташ мисли девонаҳо буд, болҳои биниаш аз хашм меларзиданд, мушакҳои рўяш таранг шуданд, намедонам думболи чӣ мегашт, аммо мутмаинан онро пайдо накард ва силлие маҳкаме ба рўям заду маро бо лагад аз тахт берун андохт. Рўпўши тахти хобро бо асабоният берун оварду бо кароҳат ба тарафи ман парт кард, сипас дар кунҷи тахт нишасту сураташро бо даст пўшонд ва инони гиряро сар дод.
Агар гўям, ки шок шудам, яъне чизе нагуфтам.
Ҳанўз ҳам он шабро ба ёд биёрам, мўй дар танам сих мешавад.
Хостам оромаш кунам, оҳиста ба сўяш лағзидам, аммо ў мисли гови девона рамиду чашм ало кард ва бо кароҳат худро канор кашид.