ба раҳ гуфт:
– Як хари ҳангӣ ба суратам лагад зад.
Он шаб дигар даҳон боз накард, ҳарду барвақт хобидем, аммо субҳ аз садои гуфтугўяш бедор шудам, ноогоҳона даври ҳуҷра қадам мезад ва бо касе телефонӣ суҳбат мекард. Баландгўйи телефонаш рўшан набуд, аммо садои он сўйи хат возеҳ шунида мешуд. Эронгул мегуфт:
– Тақсири худам шуд, бояд ўро пештар аз зиндагиям берун мекардам, ин аст натиҷаи насиҳати модарам.
– Зарбаҳояш маҳкам буд? Дасту поят солим аст?
– Намедонам, мисли як маҷрўҳи тирхўрда будам, зарбаро эҳсос мекардам, вале дардро не. Эҳтимол он лаҳза эҳсоси шарм тамоми нуқтаҳои дардро дар баданам масдуд карда буд. Худои ман, дорам девона мешавам!
– Дар қаҳвахона муштарӣ зиёд буд?
– Хеле... вақти субҳона ба сарам тохт, вақте мардум ором ғизо мехўрданд, муштариҳо кормандони вазорату идораҳои гирду атроф буданд, онҳоро ҳар рўз мебинам, рафиқ нестем, танҳо як ошноие дар сатҳи сар такон додан. Як-ду нафар баланд шуд, то ўро аз ман дур кунад, аммо вақте фаҳмиданд, ки ҳамсарам аст, ба ҷойи худ баргаштанд.
– Ҳамкоронат чӣ?
– Се зан будему як ҷавон аз бахши фановариҳои текноложӣ, вақте ба ман ҳамла кард он ҷавонак мехост ўро ба гўшае бикашонад ва ором кунад, аммо мушти маҳкаме ба шикамаш зад, бечора калавиду рўйи мизи муштариҳо афтид. Лаънатӣ ба касе гардан намедод, саҳнаи қаҳвахона барояш кофӣ набуд, ки аз яхаи ман гирифту маро ба васати ҷодаи пиёдагард кашонд. Саранҷом як ҷавони ношинос ба додам расид, намедонам кӣ буд, гиребонамро аз дасташ раҳо кард ва лагаде заду ўро ба канори ҷода афканд.