Нагуфтӣ, даъво аз чӣ шурўъ шуд?
Худат медонӣ, ў танҳо як дард дошт, намехост ман кор кунам, рашк мекард, ба либосам, ба ороишотам, ба хандаҳоям, ба дўстонам ҳамеша ғур мезад, баҳона меҷўст.
Аз рўзи аввали издивоҷ нимшўхиву нимҷиддӣ мегуфт кор накун, бача надорем, маоши ман барои мо ду нафар кофӣ аст. Бори аввал шаш моҳ пеш, рўзи издивоҷи хоҳараш силлие ба баногўшам зад. Ҳама мерақсид, ман ҳам бо дигарон рақсидам, ногаҳон ишора кард, ки берун бароям.
«Мемурдӣ як пероҳани дурусттар бипўшӣ, чашми ҳама мардҳо дар думбаи ту гир кардааст!» гуфту ба сарам даст бардошт. Тўйро мондаму ба хона баргаштам, либосҳоямро ҷамъ кардам ва ба хонаи модарам рафтам. Модарам аз ман пуштибонӣ накард, агар тарафамро мегирифт, билофосила аз шавҳарам ҷудо мешудам, аммо ҳазор баҳонаву намуна пеш овард ва маро мутақоид кард, ки ба хонаи ҳамсарам баргардам. Пушаймонам, ки чаро ба ҳарфаш гўш додам, бояд ҳамон вақт талоқ мегирифтам, хонаеро иҷора мекардам ва рўзгори бедарди сар пеш мебурдам.
– Чаро ҳамон вақт ин корро накардӣ?
– Намедонам, эҳтимол ба хоҳаронам фикр мекардам, одати мардуми тарафи моро медонӣ, аз хонае, ки духтари талоқшуда дорад, келин намегиранд.
– Нагирифтанд ба ҷаҳаннам! Айб аст, наход як инсони соҳибмаълумоту ҳирфаӣ ба думболи чунин суннатҳои хандаовар биравад!
– Рост мегўи... воқеан шармовар аст.
– Даъвои ахир бар сари чӣ буд?
– Чизи хосе набуд, шаб аз раҳбарам паёмак гирифтам, ки мегуфт гузориши пардохти вомҳои муштариҳоро то фардо омода кунам, ба ҷойи нуқта дар охири ҷумла шаклаки чатру борон гузошта буд, яъне ҳаво фардо боронӣ аст, чатратро фаромўш накун.