Мегуфт:
«Танҳо ниёзи кўдак шиками серу пўшаки хушк нест, бача модар мехоҳад, меҳрубонӣ мехоҳад... Як мураббӣ аз бист кўдак муроқибат мекунад, магар метавонад ҳар яки онҳоро нозу навозиш кунад ва алфоз бар забонашон гузорад?»
Талабгори навзодҳо дар асл зиёд буд, аммо хонаводаҳои ниёзманд кўдакони солиму зебо мехостанд, мисли харидори бозор, ки ҳар пораи маҳсулотро мўшикофона меомўзанд. Бетолеъ кўдаконе буданд, ки ҷаззобияти камтар доштанд, ё ҷисми заиф, онҳо дар ин «барзах» гир мекарданд ва солҳои умрашон дар роҳи байни парваришгоҳу интернатҳо ҳайф мешуд, ҳамин тавр то расидан ба синни балоғат.
Шунида будам, ки инсонҳо якҷо бо сарнавишти мушаххас ба дунё меоянд, бо хате дар пешонӣ, ки на бознависӣ мешавад ва на пок. Ин гуфта бадеҳиёт будааст. Кўдакони парваришгоҳ бо бадбахтӣ аз шиками модар берун меомаданд, мисли дугоникҳои сиёмӣ, бо камтарин шонси буридан аз якдигар...
Мураббии басти шабонаи бахши навзодҳо як зани ҷавони беназокат ва ахмрў буд, ҳамеша сақиче дар даҳон дошту мисли гўсфанди сер нушхор мекард, ағлаб каламоти бад аз забонаш берун меомад, сураташро он қадр оро медод, ки ингор на ба ятимхона, балки ба тўйхона мерафт.
Исмаш Гулсум буд, аммо пошнаҳои шабеҳи суми асп бузург ва аз дампоиҳо беруни ў бо гулу гулзор хешигарӣ надошт. Ҳайкали бузург ва кундашаклаш басахтӣ дар хилъати пизишкӣ мегунҷид. Ситораамон аз рўзи аввал бо ҳам мувофиқ наомад. Ҳафтаи дуюм ба ў вогузор шудам.
Соати панҷи субҳ китфамро башиддат такон дод, аз тарс дар бистар шах шудам.