– Синнаш аз панҷоҳ гузаштаст, аммо хуб ба назар меояд, на бача дорад, на набера, шавҳараш калонсол буд, соли гузашта мурд. Хушдоманам гоҳо сари қаҳр мегўяд: «дасти Марзия сабук аст, иншооллоҳ ин мардакро ҳам ба он дунё мефиристад».
Моҳтоб баланд хандид.
Тамоми ин муддат мунтазир будам, то онҳо зудтар аз суҳбату чойнўшӣ фориғ шаванд, ҳаяҷон доштам, мехостам Юсуфро бубинам, таҳаввулоти шигифтангезеро интизор доштам. Суҳбати Моҳтобу Парвона тамом намешуд.
– Писарҳо аз чунин падар чӣ панд мегиранд? Ҳатман мегўянд, агар ў тавонист, чаро мо натавонем?

Чун дидам ин суҳбат тамомӣ надорад, оҳиста аз ҷой баланд шудам ва муштоқона ба сари болини Юсуф давидам, ҳеҷ дигаргуние дар ў ба назар намерасид. Лабонамро ба гўшаш наздик овардам ва исмашро садо задам.
Ногаҳон ангушташ дар кафи дастам такон хўрд, кафамро бо эҳтиёт боз кардам, дасти кўчакаш дар кафи ман меларзид. Аз ҳаяҷон нохудогоҳ чиғ кашидам...
Моҳтоб Юсуфро дуру дароз муоина кард, аз кори дилаш тасвир гирифт, ба садои шушҳояш гўш дод, ўро он қадар ламсу тагу рў кард, ки саранҷом шабеҳи гурбаи навзод садо баровард.
Ман аз гўшае ба ин саҳна нигоҳ мекардам, метарсидам пилк ба ҳам бизанам, то чизе аз назарам наафтад.
Парвона ҳам ҳаяҷонӣ шуда буд:
– Дуктур, ба назарам ранги пўсташ иваз шудааст, рўшантар шудаст, ё не?
Моҳтоб ҳарф намезад, намехост осемасар натиҷагирӣ кунад.
Ў барои санҷиш моски оксигенро аз сурати кўдак бардошт.