намоиш медод, ба пешонӣ кашида:
– Мурам ба акаҷонам, – гўён гирду атрофро аз назар гузаронд ва чашмаш ба Каромат афтидан замон тохта аз ҷой хест. – Ана ҳамин падарлаънати кофир ҳавлиатонро номаҳрам кард. Гир, бар гуфта, баъзе чизу чораатонро бароварда партофт. Ба зориву таваллои мани муштипар гўш надод.
Ороста инак ба гиребони Каромат чанг андохта буд.
– Нарас, ту нарас! – гуфт Усмон Азиз. – Дастатро олуда накун... Ҳисоби вай алоҳида.
Хоҳараш, дар қабза нисфи гиребон, муаллимро ба ҳоли худ гузошт. Сипас он латтапораро дар нафрат ба таки пояш партофта, рў ба Анвар овард.
– Ҳама касофат аз ҳамин шушкихўри дари хонаатон, акаҷон! Вай мори думбурида будаасту мо бехабар.
Анвар аз ин гапи ў дарди захмашро қариб фаромўш карда, гашта аз ҷой хест.
– Хайр, бас, ором шав, – гуфт Усмон Азиз ба хоҳараш ва фурсате андешанок ба сукут рафта, мулоим пурсид: – Саидназарро кай бурданд?
– Тирамоҳ... Калхозсозӣ омада буданд. Ана вай... – ба сўи Анвар ишора кард Ороста, – боз як чарминапўши дигар... пеш андохта, саҳари мардон бурданд.
– Кӣ буд, нашинохтӣ?
– Не, нашинохтам. Қадаш баланд, тануманд... мўйлаби зардчатоб дошт.
– Мусулмон?
– Ҳа, тоҷик буд. Алам мекунад, ки фарзанди мусулмони худамон буд.
– Занғар ба дастам меафтид... – дар ғазаб ба сари зонуяш мушт кўфт Усмон Азиз.
– Чӣ кор мекардӣ? – гуфт Анвар, ки ҳамон рост меистод.
– Зинда ба зинда пўст мекандам!
– Аз ҳавои даҳанат санги осиё мегардад. Лекин... – дандон фишурд Анвар. – Пўст меканӣ, а! Агар донистан мехоҳӣ вай кӣ буд, ман ба ту мегўям.
– Хайр, шунавем.
– Аваз Карим буд вай. Ҳамон бои машҳур, ки...
– ...ҳамроҳи писаронаш ба чор бандаи мўъмин ҷанг мекард?