– Надонистам, тақсир. Худо агар дар болои сарамон бошад, ягон гап мешудагист. Мана, шумо омадед. Мегўянд, ки Иброҳимбек ҳам...
Усмон Азиз:
– Бек, а! – гўён фавран сухани ўро бурида, ба нафрат даст афшонд. – Тамоми ин кашокашу бесомониҳо аз касофати ҳамон аспдузд!
– Барои чӣ? Охир, худатон... – саросема шуда, давоми суханашро ба забон оварда натавонист Ҳомид.
– Чӣ худам, гап занед... чӣ?
Нигоҳи алмосвор тези Усмон Азиз ба рўи вай чун неши дашна мехалид.
– Чӣ худам? – дар ситез такрор кард ў. – Гап занед!
– Гуфтанӣ будам, ки натарсида... дар тариқи мусулмонободӣ камар бастаед.
– Шумо инро аз куҷо медонед?
– Аз омаданатон, аз силоҳатон, – канда-канда гуфт Ҳомид. – Аз он бединҳоро асир гирифтанатон...
– Ҳмм, сода будаед, – гуфт Усмон Азиз ба оҳанги писханд. – Дар ин бора гашта даҳан накушоед. Мусулмонободӣ мешавад, ё кофирободӣ – ба ман дигар фарқ надорад.
– Сабаб, тақсир?
– Сабаб ин ки, худо хоҳад, мо фардо бозпас ба раҳ медароем. Меравем...
– Шумо равед, ман барин одамони сардаргум чӣ кор мекунанд? Ягон бўи умед ҳаст ё не?
– Инашро намедонам.
– Аҷаб, – гуфт Ҳомид, яқин дар банди хаёл афтида. – Сониян, ба онҳо чӣ чора мебинед? Ҳамин гуна намемондагистед албатта...
– Ба киҳо? – худро дар нофаҳмӣ зад Усмон Азиз.
– Ба Анвари худатон, ба ана вай бегонаи муаллимтарош!
– Шумо парво накунед. Ҳар ҷазое ки чор бандаи мусулмон лозим донанд, ҳамон истифода мешавад.
– Мо фикрамонро гуфтем. Мулло ҳам гуфтанд.
– Яъне сазои онҳо – куштан... Ман гапи шуморо дуруст фаҳмидам?
– Бале, тақсир, фақат куштан! Агар дар деҳаи мо, масалан, ягон кофир омада, ба дағдаға калхоз месохт, ё мактаб мекушод, аламаш камтар буд.