– Нағз кардед, – чеҳрааш андак равшан шуда, қаноатманд калла ҷунбонд Усмон Азиз. – Канӣ, марҳамат – нон гиред. Ана мева, гўшт...
Ҳомид бархост ва:
– Шўрбо кашам, – гуфта, ба сўи ошхона рафт.
Зариф Барака ба:
– Бисмиллоҳ, – аз рўи дастархон як пора нон бардошт.
Усмон Азиз ба нонхўрӣ, ба сарулибоси кўҳна ва ҷо-ҷо дарбеҳноки вай муддате чашм дўхта, оҳиста пурсид:
– Дигар паҳлавонӣ намекунед?
– Аз куҷо! – гуфт Зариф Барака, луқмаи даҳонашро фурў бурда. – Панздаҳ сол боз ба майдон надаромадаам. Худатон ҳам медонед.
– Ҳоло узви калхоз будагистед?
– Ҳа, бой, роҳати ҷон калхозаш. Замин доданд, қатори мардум ҷунбуҷўл мекунем.
– Акнун ҳама баробар, бародар гўянд, ба Зариф баринҳо албатта мефорад, тақсир, – дар як тамасхури нешдор ба гап ҳамроҳ шуд мулло Салим.
– Чӣ илоҷ, имом, неку бадро ҳар кас ба ақлу тамизи худаш мешиносад.
– Бар падаратон раҳмат, бой! – ҳамоно шодӣ кард Зариф Барака. – Хуб гуфтед.
– Хайр, дар ин хусус кифоя, – лабханд намуда, ба мулло Салим рўй овард Усмон Азиз. – Дар деҳа чӣ гап?
– Оромӣ, тақсирам, об задагӣ барин. Қариб ҳама дар саҳро. Халилу Ато дар ҷое ки таъин кардед...
– Ба онҳо эътимод бастан мумкин?
– Албатта!
– Дараки Юнусро ёфтед?
– Бале, тақсир. Зариф мегўяд, ки вай дар дашти Пойгаҳҷо.
Бало рўфтагӣ барин саҳари мардон рафтааст...
– На-ағз, – дар домани кадом андеша мад кашид Усмон Азиз. – То бегоҳ меомада бошад?
– Инашро намедонам, – гуфт Зариф Барака. – Чаққон ба раҳ даромада, дар Пойгаҳҷо аз аҳволи ҷуфтронҳо хабар гирифтанӣ буд.
– Чаро шумо дар деҳа мондед? – пурсид Усмон Азиз.