– Дурўғ назанед, мулло! – гуфт Юнус, пеши даҳони ўро баста. – Зинҳор дурўғ назанед, ки ба қавли худатон гўри одами дурўғбоф месўзад. Мо ягон касро маҷбур накардаем, молашро ҳам зўран нагирифтаем.
– Рост, ба ихтиёри худамон калхоз шудем, – гуфт Зариф Барака.
– Нон занад, ки рост, – фавран сухани ўро қувват дод деҳқони дуюм.
– Шумо ихтиёран аъзои калхоз шуда бошед, дигарон албатта маҷбурӣ... – хандид Усмон Азиз.
– Не, ба ин тартиб не, – гуфт деҳқони сеюм.
– Боз ҳам дурўғ! – як қадам пеш партофта, гуфт Юнус.
Аммо Усмон Азиз ба вай эътибор накарда, аз нав ба мулло Салим рўй овард.
– Гапатонро давом диҳед, имом.
– ...Хўш ки бошад, – риши тунукашро ба ангуштони дарози худ шона зада, аз нав ба сухан омад мулло Салим, – ин муртад дар байни мардум ташвиқот мебарад, ки ҳама ба калхоз дароянд, бачаҳояшонро ба мактаби кофирӣ фиристанд, занону духтарон нифа барзада, баробари мардҳо дар даст белу каланд гиранд, ҷуфт ронанд...
– Пас ин қабил одам, ки аз камари бандаи мусулмон ба дунёи равшан омада, имрўз косалеси куффор шуда, ба дини поки ислом хиёнат кардааст, ба кадом ҷазо лоиқ?
– Ҳаққаш – бе гумон куштан! – гуфт қатъӣ мулло Салим.
Усмон Азиз ба Ҳомид нигарист.
– Шумо чӣ фикр доред?
– Ман ба хулосаи имом розӣ. Ин гушнапурзўрҳо маро ҳам хеле азоб доданд.
– Дар ду дунё рўят сип-сиёҳ мешавад, Ҳомид, – гуфт Юнус, дандон совида.
– Рўи ту кофир сиёҳ нашавад, кифоя! – гуфт ў, нигоҳашро гурезонда.
– Ҷоҳил ту. Ҷоҳил будӣ ва ҳамин тавр мемонӣ.
– Вай таҳтан аҳмақ аст, Юнус, фақат як рўзашро фикр мекунад, – гуфт дар кароҳат Зариф Барака.
– Даматро гир! – аз ҷои нишастааш дўғ зад Ҳомид.
– Хомўш! – даст бардошт Усмон Азиз ва ба Ороста рўй овард.