Акнун хуш бош, раиси дурўза, то саҳар зинда бош!
Чун дид, ки дигар илоҷ нест, Юнус дастонашро худаш ба пушт бурда:
– Банд, – гуфт ба Қурбон. – Ин хоҷаат туро то куҷо мерасонад, ягон рўз ба ду чашми ботин дида, дилу ҷигарат об шуда, хун гиристанат бе гумон.
– Ту аз ман наранҷ. Қурбонро ҳам аз раҳ назан, – гуфт ба вай Усмон Азиз. – Танҳо аз қисмат дон. Ман аз фармудаи шариат берун рафта наметавонам.
– Агар ҳомиёни шариат ту ва ҳамин бузриши ҳаромхўр бошед, туф кардам ба тапутези шумо! – дар ҳолате ки дастонашро сахт мебастанд, ба овози баланд гуфт Юнус.
– Баред! Баред ин саги дар меҳроб мезидаро! – аз ҷояш нимхез шуда, дод зад Усмон Азиз. – Баред, маҳкам кунед!
Зудтар баред, ки дар даҳонаш поруи пўсида, ҳайвон барин хоб равад дар он чордевори бадбў.
– Худат ҳайвон! – гуфт Юнус.
– За-абона-атро ка-аш! – гуфт Ғуломҳусайн ва ҳамроҳи Қурбон ўро пеш андохта, ба ҷониби оғил бурд.
– Нағз нашуд, – дар таассуф калла ҷунбонд Зариф Барака, ки дар поини суфа зору ҳайрон меистод. – Дуруст фикр кунед, бой, шайтонро ҳай занед.
– Чӣ лозим буд? – гуфт деҳқони дуюм.
– Убол, гуноҳ... – ғурунгид деҳқони сеюм.
– Ҳама дафъ шавед, ки дигар набинам афти ҳароматонро! – гуфт Усмон Азиз, аз чашмони ғазаболудаш гўё шарора парида. – Дар ин ҷо фақат туҳо намерасидед!
– Хуб, хуб, мо меравем, – гуфт Зариф Барака. – Лекин шумо фикр кунед.
– Набошад чӣ, фикр мекунам, ҳатман, – боз ба лабони Усмон Азиз табассуми ҷонфигор давид. – Ҳоло гум шавед, тезтар. Ёфтед ба кӣ маслиҳат доданро!
– Равед-э, равед... – гуфт Ҳомид ҳам, дар қаҳр ба сўи дарвозахона ишора намуда.
Ва онҳо рафтанд; ба сари хаму дили пурғам рафтанд.
Қурбону Ғуломҳусайн омада, дуртар аз дастархон дар лаби суфа нишастанд.