Сурудам, шоҳиди меҳри вафову аҳду паймонам, Хушоҳангу фараҳбахш аст – мегўянд ёронам…
Садои аҳли меҳнат дар сурудам мешавад такрор, Садои кўдакони даври фирўзу навозишкор…
Бувад то ҷон ба тан, бо аҳли меҳнат ҳамсафар ҳастам, Ситода дар сафи аввал, қалам бигирифта бар дастам…
Равонам бо ҳаёт, аммо сурудам пештар гардад, Умедам ин ки бо халқам ҳамеша ҳамсафар гардад.
(1, 225 – 226).

Боқӣ Раҳимзода чун шоири ҳамнафаси замон даст аз набзи ҳаёти ҳаррўза нагирифта, бо паҳлўи дигар аз мавзўъҳои муҳим босамар истифода мебарад ва осорашро дилкаштар сайқал медиҳад. Ин аст, ки мавзўъҳои байналхалқӣ, аз қабили: мубориза барои сулҳу амният ва демократия, дўстии халқҳои шўравӣ ва норасоиҳои ҳаёти рўзмараи мамлакат ва ғайра низ диққати ўро ба худ кашидаанд. Дар даҳсолаҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ шоир андўзиши таҷрибаи адабиёти классикию назми шифоҳии халқро давом дода, бо мақсади вусъати ҷаҳонбинӣ ва диди зебоигароии худ ба омўзиши ҷиддии таҷрибаи бойи адабиёти халқҳои бародар шуғл меварзад. Чунин таҳсили эҷодӣ ба интихобу ҳалли мўътамади мавзўъҳои мушкилписанд мусоидат карда, дар айни замон ба шеъри шоир оҳангҳои фалсафӣ мебахшанд. Дар маҷмўаҳои минбаъдаи ў оҳангҳои фалсафӣ саршори ғояҳои барҷастаю ҷамъбастҳои назаррабоянд.
Дўстии халқҳо ба дилу ба эҷодиёти устод Боқӣ Раҳимзода минбаъд ҳамчун шираю шарбати эҷод ворид мегардад. Ин аст, ки вассофии дўстии халқҳо ба шоир касб шуда, ў саодати мардуми қаҳрамонниҳоди худро бе осоиштагию оромии ранҷбарони олам тасаввур карда наметавонад. Шарики ғаму андўҳ ва шодию нишоти одамони оддии рўи замин будан дар шаклу услубҳои гуногуни эҷодиёти қаламкаш бо шўру навои дил ва ҳаяҷон қаламдоданд.