ЯК ТАБАССУМ КУН

Ҳамеша дар вафоят пойдорам, як табассум кун,
Ба аҳди хеш доим устуворам, як табассум кун.

Дили шоир талотумгоҳи эҳсос аст, медонӣ,
Агар хоҳӣ, ки хомўшаш надорам, як табассум кун.

Гаҳе чун қатраи шабнам ба ҷавфи ғунча мегунҷад,
Намегунҷад ба дунёе нигорам, як табассум кун.

Умедам ин ки эъҷози диламро хубтар донӣ,
Бигир, онро ба дастат месупорам, як табассум кун.

Ба ҳифзи он табассум хасмро аз пой андозам,
Замон додаст ин сон иқтидорам, як табассум кун.

Фалакро баҳри лабханди ту таъмири дигар кардам,
Қамарро зери поят мегузорам, як табассум кун.

Табассум то ки дар гирди лабат маъво кунад умре,
Димор аз рўзгори ғам барорам, як табассум кун.

Муҳаббат бо ҷунун ҳамранг гардад, рашк мемирад,
Дар ин раҳ Боқии овозадорам, як табассум кун!
ШОДИИ ДИЛ

Ин шодии дил аз рухи зебои ту, ёро!
Шуд роҳати ҷон нозу таманнои ту моро.

Аз шавқи хаёли ту сурурест ба сина,
Кай бе ту равам сайри Самарқанду Бухоро?!

Бе гулшани рўят накунам ёди рухи гул,
Аз софии ҳусни ту чаман гашт дилоро.

Бо ҳусни ту ҳамранг шуда фазлу камолат,
Омехта чун ширу шакар гашт гуворо.

Қурбони замон гардаму устоди муаззам,
Додаст туро бахту шараф, ақли расоро.

Дар дафтари Боқӣ наравад ҳарфи хатое,
Умрест сарояд ғазали сидқу вафоро.