ОХИРСУХАН

Майдони сухан дар перомуни осор ва афкори Ғаззолӣ фарох аст ва маҷолу ҳавсалаи ман танг. Бояд эътироф кунам, ки ҳудуди понздаҳ сол аз нақди умрро бар сари ин кор ниҳодам, то чопи нафис ва дилҳоҳи ин тарҷума ба сурати мавҷуд ба поён расид; Тардиде нест, ки агар мавриди писанди донишварони нуктаёб қарор гирад, мусаҳҳеҳ ба подоши дилҳоҳ расидааст. Зеро ҳадаф аз пардохтан ба ин кори душвор бузургдошти марде аст, ки дар ҷовидонагии номи Эрон ва Хуросон саҳми фаровон дорад.

Дар ин рӯзгор дигар аз рӯстои Тобирон асаре бар ҷой намонда, ва шаҳри кӯҳансол ва паҳновари Тӯс ба сурати боғи кӯчак даромада, ки баҳори ҷовидонаашро танҳо як гул пойдор сохта, ва он оромгоҳи абадии Ҳаким Абулқосими Фирдавсӣ аст. Бинобар ин, мардоне назири Фирдавсӣ, Ғаззолӣ, Шайхи Тӯсӣ ва Хоҷа Насир бо тадвини осори арзандаи хеш номи он шаҳр ва ободии вайроншуда ва Хуросони ҳамешаободро ҷовидон сохтаанд.

Пас, ҳар хуросонӣ вазифа дорад, ки нисбат ба онҳо ҳақшинос буда бошад ва агар фурсате пайдо кард, ӯ низ аз хизмати бериё дареғ наварзад. Ва ман зодаи Хуросонам ва парпардаи ин обу хок. Ба соли 1306 ҳиҷрии хуршедӣ дар шаҳри муқаддаси Машҳад зиндагиям оғоз шуд. Дар хонадоне ҳамонанди хонадони Ғаззолӣ бо дарс хондан ва кор кардан аз кӯдакӣ ба ҷавонӣ расидам. Дар оғози ҷавонӣ гузарони зиндагӣ душвор буд ва шавки донистан бисёр, ногузир рӯзҳо тан ба кор додам ва шабҳо дил ба китоб супурдам. Чун тани солим ва неруманд ва дили муштоқ ва пурумед доштам то бистсолагӣ