маъсият бузургтар бувад, чӣ бад-ӯ иқтидо кунанд ва ба сабаби заллати1 ӯ оламе дар заллат афтад. Ва ҳар кӣ суннате бад ниҳад, базаҳи он ва базаҳи ҳар кӣ бар он кор кунад, вайро бошад ва барои ин Алӣ – разия-л-Лоҳу анҳу – гуфт: «Қасама захрӣ раҷулони: олимун мутаҳаттикун ва ҷоҳилун [99] мутанассикун, фа-л-ҷоҳилу яғирру-н-носа битанассукиҳӣ ва-л-олиму юнаффiruҳум битаҳаттукиҳӣ». Ай, таҳаттук2 олим ва танассуки3 ҷоҳил пушти ман бишикаст, чӣ мардумон ба танассуки ҷоҳил мағрур мегарданд ва аз таҳаттуки олим нуфур мешаванд. Ва-л-Лоҳу аълам.

1 Заллат – хато, лағзиш.
2 Таҳаттук - расвой, бешармӣ, бадзабонӣ.
3 Танассук - порсой, зоҳид шудан, обид шудан.