метарсам». Фармуд: «Кафо битаркика-л-илма изоъатан лаҳ». Тарки ту илмро изоате тамом аст барои он. Ва Иброҳими [Уқба]1-ро пурсиданд: «Кадом кас пушаймонтар?» Гуфт: «Дар дунё некӯкунанда ба ҷои2 носипос ва ба вақти марг олими муқассир».

Ва Халил Аҳмад гуфт: «Мардон чаҳор қисманд: Яке он ки бидонад ва бидонад, ки медонад. Ӯ олим аст, пасрави ӯ бошед.

Ва дуввум он ки бидонад ва надонад, ки медонад. Ӯ хуфта аст, вайро бедор кунед.

Ва севвум он ки надонад ва донад, ки намедонад. Ӯ мустаршид аст, вайро биёмӯзед.

Чаҳорум он ки надонад ва надонад, ки намедонад. Ӯ ҷоҳил аст, даст аз ӯ бардоред».

Ва Саврӣ гуфт: «Илм амалро овоз диҳад, агар иҷобат кард фаҳувалмурод ва илло биравад». Ва Ибни Муборак гуфт: «Мард олим аст то дар талаби илм аст ва чун пиндошт, ки олим шуд ҷоҳил бошад». Ва Фузайл гуфт: «Маро бар се кас раҳмат ояд: азизе, ки хор шавад ва тавонгаре, ки дарвеш гардад ва олиме, ки дунё аз вай бозӣ оварад»³, ва ин байт ривоят кардаанд:

Аҷибту лимубтоъи-з-залолати би-л-ҳудо,
Ва ман яштарӣ дунёҳу би-д-дини аъҷабу.

Ай, харидори гумроҳӣ ба роҳи рост аҷиб аст,
Ва харидори дунё ба дин аҷибтар.

Ва Пайғомбар — алайхи-с-салом — гуфт: «Инна-лолима