ривоят макун ва чун орзу любошад, ривоят кун. Ва ин бад-он аст, ки талаззузи ҷоҳи ифодат ва мансаби иршод бузургтар аз ҳамаи неъматҳои дунёст. Пас, ҳар кӣ дар он мунқоди орзуи худ бошад, аз абнои дунё бувад. Ва ба ҷиҳати ин Саврӣ гуфт: «Фитнаи ҳадис саъбтар аз фитнаи аҳлу молу фарзанд аст». Ва чӣ гуна бими фитнаи ӯ любошад, ки Худой — азза ва ҷалла — Сайиди башарро фармудааст: «Валав ло ан саббатнока лақад кидта тарқану илайҳим шайан қалилан»1. Агар на онастӣ, ки мо туро собит гардонидем, ҳаройина наздик шуда будӣ, ки андаке бад-эшон гарой.

Ва Саҳл2 гуфт: «Илм ҳама дунёст ва охират амал аст бар он ва амал ҳама ҳабоан мансуро3 аст, магар ихлос». Ва низ гуфт: «Мардумон мурдагонанд, магар уламо ва уламо мастонанд, магар омилон ва омилон мағруранд, магар мухлисон ва мухлисон дар тарсанд то хотимат чӣ бошад». Ва Бӯсулаймони Доронӣ4 гуфт: «Чун мард ҳадис талабад ё мутааҳҳил шавад, ё дар талаби маъош сафар кунад, ҳаройина ба дунё гароида бошад. Ва ба талаби ҳадис иснодҳои олӣ хостааст ё талаби ҳадисе, ки дар роҳи охират бад-он ҳоҷат набвад». Ва Исо — алайҳи-с-салом — гуфт: «Чӣ гуна [аз] аҳли илм бошад касе, ки [медонад] ба охират бояд рафт ва ӯ ба дунё иқбол намояд? Ва чӣ гуна олим бошад касе, ки сухан барои ихбор талабад, на барои амал?» Ва Солеҳи Ҳассони Басрӣ5 гуфт: «Машоихро ёфтам, ки аз фосиқ олими ба суннат боздошт хостандӣ ба Худой — азза ва ҷалла». Ва Бӯҳурайра аз Пайғомбар ривоят кард, ки «ман талаба

1 Исро, 17:74.
2 Абумуҳаммад Саҳл ибни Абдуллоҳи Тустарӣ, мутаваффо дар 283 ва ба қавле 273 ҳиҷрӣ.
3 Ҳабоан мансуро — гарди пароканда.
4 Абусулаймон Абдурраҳмон ибни Аҳмад ибни Атияи Доронӣ.
5 Дар Шарҳи Забидӣ: (ва қола Солеҳ ибни Ҳассон) Абулҳарс (ал-Басрӣ), қазо фи-н-нусах ва-с-савобу-н-назарӣ бифатҳи-н-нун ва-з-зоду-л-муъҷамату-л-муҳаррака мансуб ило Бани-н-Назир.