Гуфт: «Фармонбардорам». Ва аз ғулом ованди об хост ва бинишаст ва аъзои вузуро сегон бор бишуст ва гуфт: «Ҳам бар ин ҷумла обдаст кун». Ҳотим гуфт: «Ту бар ҷои худ бинишин то ман пеши ту обдаст кунам, ки он ба ҳусули муроди ман наздиктар». Гуфт: «Фармонбардорам». Ҳотим пеши ӯ бинишаст ва вузу сохт ва бозӯҳо чаҳор бор бишустӣ. Танофисӣ гуфт: «Исроф кардӣ». Гуфт: «Дар чӣ чиз?» Гуфт: «Бозӯҳо чаҳор бор бишустӣ». Ҳотим гуфт: «Субҳоналлоҳ! Ман дар як мушт об, ки зиёдат бирехтам исроф кардам! Ту дар ҷамъи ин ҳама асбоб исроф накардаӣ?» Танофисӣ донист, ки мақсуди ӯ омӯхтан набуд. Ва дар хона даррафт ва чиҳил рӯз берун наёмамад.

Ва чун Ҳотим ба Бағдод расид, аҳли Бағдод бар вай ҷамъ шуданд ва гуфтанд: «Ту марде аҷамиӣ ва шикастазабонӣ ва ҳеҷ кас бо ту сухан намегӯяд, ки на мункатеъ мешавад». Гуфт: «Маро се хислат аст, ки бад-он бар хасм зафар ёбам: яке он ки ба исобати ӯ шод бошам; дуввум он ки ба хатои ӯ ғамгин шавам; севвум он ки нафси худро нигоҳ дорам, то бар вай сафоҳате накунад».

Ин сухан ба Аҳмади Ҳанбал расид. Гуфт: «Субҳоналлоҳ, чӣ оқил касест! Маро бари ӯ баред». Пас чун ба вай расид, пурсид, ки саломат аз дунё чист? Гуфт: «Эй Бӯабдуллоҳ, аз дунё нараҳӣ магар ба чаҳор хислат: сафоҳати мардумонро даргузорӣ ва сафоҳати худ аз эшон бардорӣ ва моли худ бад-эшон бахшӣ ва дар моли эшон тамаъ накунӣ. Чун бар ин ҷумла бошӣ, бираҳӣ».

Пас, сӯи Мадина рафт ва аҳли Мадина истиқбол карданд. Пурсид, ки ин кадом Мадина аст? Гуфтанд: «Мадини Пайғамбар». Гуфт: «Кӯшки Пайғамбар куҷост, то дар ӯ намоз гузорам?» Гуфтанд: «Пайғамбарро кӯшке набуд, хонае буд паст». Гуфт: «Кӯшҳои саҳоба куҷост?» Гуфтанд: «Эшонро ҳам кӯшқҳо набуд, хонаҳои паст буд». Гуфт: «Пас ин мадинаи Фиръавн бошад, ай, ба сабаби ин биноҳои рафеъ, ки мебинам».