лам яғна фи-л-илми явман солиман баккара фастаксара фа-мо қалла минҳу ва қафо хайрун миммо касура ҳатто иза-р-таво мин [моин] очинин ва аксара мин ғайри тоилин ҷаласа ли-н-носи муфтиян литахлиси ма-л-табаса ало ғайриҳи фаин назалат биҳи ихда-л-мубҳамоти ҳайаа лаҳо ҳашва-р-раъйи мин раъйиҳи фаҳува мин қатъи-ш-шубаҳоти фи мисли ғазли-л-анкабути ло ядри ахтая ам асоба, раккобу ҷаҳолотин хабботу ашавотин ло яътазиру миммо ло яъламу фаяслима ва ло яъаззу ала-л-илми бизирсин қотиъин фаяғнима, язру-р-равоята зарва-р-риҳи-л-ҳашими табки минҳу-д-димоу ва тастаҳиллу биқазоиҳи-л-фуручу-л-ҳарому ва ло малиа ва-л-Лоҳи, биисдори мо варада алайҳи ва ло ҳува аҳлун лимо қурриза биҳ¹. Улоика-л-лазина ҳаллат алайҳиму-л-мусулоту ва ҳаққат алайҳиму-н-ниёҳату ва-л-буқоу айёма-л-ҳаёти».

Мутарҷим мегӯяд, ки ин хутба дароз аст, ки мусанниф баъзе аз он ихтиёр кардааст ва биёварда ва дар ғояти фасоҳат аст. Ва тарҷумааш он аст, ки зиммати ман мархун аст. Ва зиммат аҳду амонро гӯянд ва киноят низ бошад аз гардан, ай дар гардани ман аст. Ва ман зоминам, ки кишти парҳезгорон хушк нашавад. Ай, некӯии ҳоли эшон дар афзуни бувад, на дар ками. Ва синхи асли муҳтадиён бе об намонад. Ай, Ҳаққ таъоло эшонро мададу муованат фармояд. Ва синх аслро гӯянд ва барои таъкид ҳар ду лафзро ёд кардааст ва раво, ки ба синх устувории асл хостасат. Ва ҷоҳилтарини мардумон он кас аст, ки андозаи худ нашносад [132] ва багизтари халқ наздики Ҳаққ таъоло он кас аст, ки таҳқиқ ва итқони илм аз ҷойҳо фароҳам орад ва дар торикиҳои фитна фурӯ равад ва биштобад. Ва дар ривояте «Ғоррун фи ағбоши-л-фитнати» омадааст, ай, ғофил бошад дар торикиҳои фитна, чи илм хондани бе таҳқиқу итқон бисёр зиёнкортар аз нохондан аст. Ҷамоате, ки дар хилқат мардумонро монанд ва дар ахлоқ баҳоиму сибоъро ва нокас