кам кардани савоб ва ибтоли кулли он натарсад.

Дуввум. «Ва-л-лазина оману би-л-Лоҳи ва русулиҳи улоика ҳуму-с-сиддикун»¹. Дар ин оят дараҷаи сиддиқиро бар муҷарради имон мураттаб гардонидааст.

Севвум. «Кулламо улқия фиҳо фавҷун саалаҳум хазанатуҳо алам яътикум назирун? Қолу бало, кад ҷоано назирун факаззабно ва кулно мо наззала-л-Лоҳу мин шайин»². Ва лафзи «кулламо» омм [203] аст, пас далел кунад бар он чӣ ҳар киро дар оташ андозанд, муказзиби нубувват бошад. Ва бад-ин лозим ояд, ки ҳар кӣ муказзиби нубувват бошад, вайро дар оташ андозанд.

Чаҳорум. «Ло яслоҳо илла-л-ашқа-л-лазӣ каззаба ва тавалло»³. Ва дар ин оят ҳаср аст ва исбот пас аз нафӣ. Аҳ, дар оташ наравад, магар касе, ки такзиб кунад ва эъроз намояд.

Панҷум. «Ман ҷоа би-л-ҳаса нати фалаҳу хайрун минҳо ва ҳум мин фазаъи явмаизин оминун»⁴. Оминиро⁵ аз тар- си он рӯз ба иқомати ҳасана манут гардонидааст ва имон сари ҳасанот аст.

Шашум. «Инна-л-Лоҳа ло юзӣъу аҷра-л-муҳсинин»⁶.

Ҳафтум. «Инно ло нузӣъу аҷра ман аҳсана амало»⁷.

Ва ин оёт эшонро ҳуҷҷат нашавад, чӣ лафзи имон, ки дар ин оят мазкур аст, бад-он имони боамал хостааст. Чӣ баён кардаем, ки лафзи имон итлоқ кунанд ва бад-он Ислом хоҳанд ва он мувофақат бошад ба дил ва қавлу амал. Ва далели сиҳҳати ин таъвили ахбори бисёр аст, ки дар уқубати осиён ва мақодири уқубат омадааст.

Ва қавли Пайғамбар – алайҳи-с-салом: «Яхруҷу мина-

__________________ ¹ Ҳадид, 57:19.
² Мулк, 67:8-9.
³ Лайл, 92:15-16.
⁴ Намд, 27:89.
⁵ Оманӣ («ёӣ» масдарӣ) — омин будан аз тарси он рӯзро.
⁶ Тавба, 9:120.
⁷ Каҳф, 18:30.