Ва қавлуҳу: «Ва-л-асри. Инна-л-инсона лафӣ хусрин илла-л-лазина оману ва амилу-с-солиҳоти»1. Ва қавлуҳу «Ва ин минкум илловоридуҳо» ило қавлиҳӣ «Сумма ту-начҷи-л-лазина-т-тақав»2. Ва қавлуҳу: «Ва ман яъси-л-Лоҳа ва расулаҳу фаинна лаҳу нора ҷаҳаннама». Ва ин умумот низ махсус аст ба далели он оёт. Қавлуҳу таъоло: «Ва яғ-фиру мо дуна золика лиман яшоу». Ва бар муқтазои ин оят бояд, ки дар мағфирати он чи ҷуз ширк аст, машияти вай боқӣ бувад. Ва ҳамчунин қавли Пайғомбар — алайҳи-с-салоту ва-с-салом: «Яҳруҷу мина-н-нори ман кона фи қалбиҳӣ мисқолу зарратин мина-л-имон». Ва Ҳаққ таъоло ме-фармояд: «Инна-л-Лоҳа ло юзиъу аҷра-л-муҳсинин». Пас, асли имон ва кулли тоат ба як маъсият чӣ гуна ботил ша-вад? Ва таъвили ин оят, ки «Ва ман яқтул муъминан му-таъаммидан»3, он аст, ки куштани вай барои имон бувад. Ва дар тафсир омадааст, ки ин оят дар масали ин сабаб но-зил шудааст.

Мутарҷим мегӯяд, ки оятҳое, ки мӯътазила дар ин боб бад-он тамасрук менамоянд, бисёр аст ва моро дар ҷа-воби он чаҳор мақом аст:
Мақоми аввал. Манъи умум бар мазҳаби баъзе асҳоб.
Мақоми дуввум он ки далолати умум қатъӣ нест, чу-нон ки дар усули фиқҳ муқаррар шудааст. Ва аксари ин умумот дар ҳаққи кофирон омадааст, чунон ки тафосир бад-он нотиқ аст. Ва агарчи ғайри умум лафзро бувад, ам-мо далолати ӯ дар ғайри маҳал сабаби қатъӣ набошад.

Мақоми севвум он ки далели эшон дар уқубат омм аст, чи агар омм набушод, тамассуки эшон бад-он дуруст наёяд ва далоили мо дар афв хосс, чи мо дар ҳақк кулл афв исбот намекунем ва хосс [бар] омм муқаддам бошад.