чуди он ба камол маълум на.

Аммо амали тоат: Ҳақ таъоло фармудааст: «Инна-ма-л-мӯъминуна-л-лазина оману би-л-Лоҳӣ ва расуЛИҲИ сумма лам яртобу ва ҷоҳаду биамволиҳум ва анфусиҳим фи сабили-л-Лоҳӣ, улоика хуму-с-содиқун»¹.

Мутарҷим мегӯяд, ки [он чӣ] дар оятҳои пешин тақрир афтодааст, ҳама дар ин оят мавҷуд аст. Яке он ки «иннамо» ҳаср иқтизо кунад; дуввум он ки фасли миёни мубтадо ва хабар, фоидаи ӯ ҳасри хабар бошад дар мубтадо.

Ва дар ояти дигар гуфтааст: [211] «Валокинна-л-бирра ман омана би-л-Лоҳӣ ва-л-явми-л-охири»². Ва бист сифат, чун вафо ва сабр ёд фармудааст. Пас гуфта: «Улоика-л-лазина садақу». Ва дар ин ҳам ҳаср аст. Ва гуфт: «Ярфаъу-л-Лоҳу-л-лазина оману минкум ва-л-лазина уту-л-илма дараҷотин»³. Ва гуфт: «Ло ястави минкум ман анфақа мин қабли-л-фатаҳи [ва қотала]⁴. Ва гуфт: «Ҳум дараҷотун инда-л-Лоҳи»⁵. Ва Пайғамбар – алайҳи-с-салоту ва-с-салом – гуфт: «ал-Имону урёнун ва либосуҳу-т-тақво»⁶. Ва гуфт: «Лил-имони бизъун ва сабъуна бобан, адноҳо имотату-л-азоани-т-тариқ»⁷. Ва ин ояту ахбор далел аст бар он ки камоли имон муртабит аст ба аъмол.

Ва аммо он чӣ камоли имон манот аст ба безорӣ аз нифоқу ширки хафӣ, далели ӯ он аст, ки Пайғамбар – алайҳи-с-салом – гуфт: «Арбаъун ман кунна фиҳи фахува мунофикун холисун ва ин сома ва салло ва заъама аннаҳу мӯъминун: [ман] изо ҳаддаса казаба ва изо ваъада ахлафа ва

¹ Ҳуҷурот, 49:15.
² Бақара, 2:177.
³ Муҷодала, 58:11.
⁴ Ҳадид, 57:10.
⁵ Оли Имрон, 3:163.
⁶ Имон бараҳна аст ва ҷомаи он тақвост.
⁷ Барои имон ҳафтоду анд боб аст, наздиктарини он дур кардани музоҳим аст аз раҳгузари мардумон.