Дар даҳсолаи аввал Театри бадей ба шарофати заҳма-тҳои кашидаи Станиславский ва Немирович – Данченко бисёр намоишномаҳоро ба саҳна гузошт. Асарҳои Чехов ва Горкий, ки ҳаётӣ буданд, мухлисони бешумор доштанд. Дар пеши на-зари тамошобин он зиндагии воқей бо ҳама тазодҳояш, талхию шириниюяш, гармию сардиҳояш тасвир мегашт.

Пас аз сипарӣ гаштани солҳо Станиславский барномаи Театри бадеиро ба ёд оварда, ин тавр нигоштааст: «Мо ба тар-зи бозӣ ва зоҳирпарастии театри анъанавӣ зид баромадем, чаҳорчӯбаи мағорбастаи сабку усулҳоро шикаста, навҷӯиҳо мекардем».

Соли 1910 беморӣ робиtai ӯро бо театр меканад. Станис-лавский дар ҷойғаҳи маризӣ ба омӯзиши «ҳаёти рӯҳи одами-зод», ҳолати ботинии актёри рӯи саҳна мепардозад. Баъзе ан-дешаҳояшро ба дӯсташ Максим Горкий иброз медорад ва аз нависанда ҷонибдорӣ мебинад. Дар хусуси системаи нав Кон-стантин Сергеевич дар китобаш «Ҳаёти ман дар санъат» чунин менигорад: «...Натиҷаи ҷустуҷӯи тамоми умрам, чи тавре ки мегӯянд, «система»-и ман аст, методи фаъолияти актёрие, ки ман муқаррар кардаам, ба ҳунарпеша имконият фароҳам мео-рад, ки образ офарад, дар нақш ҳаёти рӯҳии инсонро кушода тавонад ва дар саҳна дар шакли зебои бадей пешкаши тамо-шобин гардонад.

Ман табиати зиндаи ҳунармандОнро дар саҳна хуб омӯх-там ва таҷрибаам таҳкурсии методи кашфнамудаам гардид. Аз ҳама шоистааш он аст, ки ман ба он аз хеш чизе илова накар-даам, ҳамаи гуфтаҳоям дар амал, дар ҳаёти саҳнавии худ ва шогирдонам санҷида шудаанд. Вай худ ба худ, табий аз таҷри-баи бисёрсолаам таровида баромад. «Система»-и ман ба ду қисми асосӣ тақсим мешавад:

1. Кори ботинӣ ва зоҳирии актёр дар рафти сайқал бахши-дани маҳораташ.

2. Кори ботинӣ ва зоҳирии актёр ҳангоми иҷрои нақш.