Ба гетӣ чун фарзанд пайванд нест,
Ки ширинтаре ҳам чу фарзанд нест.

6. Ҷомӣ ин мазмунро бурдааст:

Ҳеҷ неъмат беҳтар аз фарзанд нест,
Ғайри фарзандон ба дил пайванд нест.

7. Дақиқӣ гуфтааст:

Гӯянд сабр кун, ки туро сабр бардиҳанд,
Оре, диҳад валек ба умри дигар диҳад.

8. Ҳофиз ин мазмунро ба хубтарин сурате дохил кардааст:

Гӯянд санг лаъл шавад дар мақоми сабр,
Оре, шавад, валек ба хуни ҷигар шавад.

9. Низомӣ гуфтааст:

Чу баргардад мизоҷ аз истиқомат,
Ба душворӣ ба даст ояд саломат.

10. Саъдӣ ин мазмунро дар либоси зеботаре ороиш додааст:

Чун муҳаббат шуд эътидоли мизоҷ,
На азимат1 асар кунад, на илоҷ.

11. Низомӣ гуфтааст:

Дар ноумедиҳо басе умед аст,
Поёни шаби сиёҳ сафед аст.

Шоҳин ин мазмунро дар қолаби дагале ифода кардааст:

Имрӯз, ки мавсуми тавоф аст,
Поёни шаби сиёҳ соф аст.

12. Низомӣ гуфтааст:

Агар Фарҳод шуд, Ширин бимонад,
Чӣ ғам аз зардгул, насрин бимонад

13. Ҷомӣ ин мазмунро низ дар либоси дигаре нағз ифода кардааст:

Агар рехт гул, боғ поянда бод,
В-агар рафт меҳр, моҳ тобанда бод.

14. Ҳофиз гуфтааст:

Ҳаллоҷ бар сари дор ин нукта ҳуш сарояд,
Аз Шофиӣ мапурсед амсоли ин масоил.

1 Азимат — дуо.