Соҳиби улоғ аз аҳмақии улоғ ба ҷон омада, ўро раҳо кард ва гуфт:
– Хуб аст дар ин мусобиқа ту фотеҳ шудӣ, вале ин фатҳ ба табоҳии ту меанҷомад.

МУСОФИР ВА ДАРАХТИ ЧИНОР

Ду мусофир дар ҳарорати тобистон хаста ва зилла роҳ мерафтанд. Билохира, дигар тоби гармӣ ва хастагӣ наёварда, зери сояи чиноре роҳат карданд. Яке аз онҳо ба тарафи чинор нигоҳ карда, гуфт:
– Дарахти чинор ин дарахти бефоида аст. На мева медиҳад ва на кори фоида мерасонад.
Чинор аз ин изҳория мутаассир шуда, ҷавоб дод:
– Ин ту ҳастӣ, ки дар сояи сари ман истироҳат дорӣ ва дар айни замон маро бефоидаву бесамар меномӣ?

ЗОF ВА ГЎСФАНД

Зоғе дар пушти гўсфанде нишаст ва муддати зиёде дар он ҷо боқӣ монд. Гўсфанди бечора маҷбур буд ўро аз ин тараф ба он тараф барад. Билохир гўсфанд ба зоғ гуфт:
– Агар ту бо саге ин равияро мекардӣ, ў туро бо дандонҳои тези худ пора– пора мекард.
Зоғ дар ҷавоб гуфт:
– Ман медонам, ки дар муқобили зўриву заифӣ чӣ равияеро пеш гирам, ба ҳамин сабаб умри дарозе насиби ман мегардад.

ШИКОРӢ ВА КАБК

Як нафар шикорӣ кабкеро асир кард. Кабк аз арз хоҳиш кард, ки шикорӣ ҳаёти ўро бубахшад. Бар илова кабк ваъда дод, ки агар шикорӣ аз куштани ў сарфи назар кунад, ў қисми зиёде аз кабкҳоро бо баҳонае шикори ў хоҳад кард. Шикорӣ гуфт: