БА МАРДОНЕ, КИ ҶОҲИЛАНД

Нақл мекунанд, ки арабҳои саҳронишин аз доштани духтар, ки ба ҷангу забткориҳо қодир нест, ҳазар мекарданд. Қабилае, ки дар куштори духтарон ҳамто надошт, тоифаи Бани Тамим буд. Қайс ибни Осим - намояндаи ин қабила аз касонест, ки нахустин шуда ҳамаи духтарони худро зиндадаргӯр кардааст.

Оҳ, мардоне, ки чун Қайси араб
Зиндагӯрам мекунед,
Лолу кӯрам мекунед.
Ҳар куҷое даст доред,
Аз мукофоту зи мансаб,
Бо усули мухталиф,
Маҳруму дурам мекунед.
Бас хушунат, бас ҷафо, эй мардҳо,
Бас фиребу ваъдаҳо,
Бас дурӯғи ошно,
Бас ҳама ин абр будан
Дар раҳи парвози мо.
Чун ду узви як бадан ҳастем гар,
Мисли ҷону мисли тан ҳастем гар,
Аз азал мардед, зан ҳастем гар,
Ҳарду инсонем охир, ҳарду махлуқи Худо.
Пас чаро худро баланд аз мо шиносед?
Узр мехоҳам, валекин,
Носипосед, ай азизон, носипосед!
январи 1990