Антонов буд ва ӯ дар истакон арақ рехта, ба навбат ба атрофиёнаш дароз карда, мегуфт: «Камбағалӣ айб нест», «Замони ҷанг бошад ҳам, кам-кам нӯшидан мумкин», «Ба ғалабаи мо ҳама боварӣ доранд ва ин дуруст аст, пас барои ғалабаи Артиши Сурх бар Германияи фошистӣ менӯшем!» Дар паси миз боз Маруся ва Харитони солхӯрда, ки аз афташ немисҳо бо сабаби дигар мардро наёфтанашон ноилоҷ ӯро арбоби деҳа таъйин карда буданд, менишастанд. Пас аз он, ки каме сархуш шуда, аз инӯ он гап зада гирифтанд, Василий Антонов гуфт:

• Дар хотир надорам, ки кай ана ҳамин хел дар паси миз осуда нишаста, бо ёрӯ дӯстон суҳбат карда бошам. Хуб гап зада нишастаем-а? Фақат суруд нашуд. Ҳеҷ гап не, Маруся Генрихашро сиҳат-саломат ба отряд гирифта мебиёрад ва ана дар тӯи онҳо рақс кардаву суруд мехонем. Ҳама хандиданд. Маруся сурх шуда гуфт:

• Агар мурдаашро биёрам-чӣ?

• Не, Маруся, - эътироз кард Василий, - ин мувофиқи мақсад нест. Вай Марусяро тасалло дод. - Ба дил нагир, Маруся, ман ҳазл кардам. Ту маълумоти муҳим овардӣ, ки мо интизор набудем. Ҳангоми ин дафъа ба Чернухино рафтанат албатта разведкачии ҷавони мо Андрейкаро хубакак бӯса кун ва хабар расон, ки барои дар ақибгоҳи душман ҷасурона амал намуданаш командири отряд ба ӯ раҳматнома эълон кардааст.

• Албатта мерасонам, - гуфт Маруся. Баъд Василий ба Харитон-амак муроҷиат карда гуфт:

• Ба шумо ҷавоб дода, таъкид мекунам: аз кору бори немисҳо хуб бохабар шавед, бо ҳар роҳ ба бовариашон дароед ва ҳамин ки хабари наве шунидед, ба воситаи Лидия Антоновна ба мо расонед.

Харитон-амак хайрухуш карда, аз хона баромад. Василий Антонов суханашро давом дод: