ин гуна фикрҳо набуд ва ӯ боз ба бозӣ дода шуд. Ана дар ҳамин вақт Иззат пайдо шуда монд. Ӯ тӯбро аз Ризвон зада гирифта ва дар қарибии майдончаи ҷаримавӣ онро ба Кибрӣ дод.

• Гол! Гол!.. Ана инро голи меҳнатӣ мегӯянд, - баланд шуд нидоҳои тамошобинон.

• Хайрият, - гуфт Кибрӣ ба Иззат, худро андаке сабук ҳис карда, - вале ман бо ту бадтар гапзанон карданӣ ҳастам.

Ниҳоят вақт тамом шуда, ҳангоме ки бозӣ ба ҳисоби 2:1 ба фоидаи дастаи мактаби ҳамсоя анҷом ёфт, Кибрӣ Меҳтарро фарёд карда гуфт:

• Дидӣ, Иззат чӣ хел ҷӯра будааст! Масхарабоз барин худашро як нишон доду боз ғайб зада рафт.

• Ин рафтораш, албатта, хуб нест, - гуфт Меҳтар, аз рухсораи суп-сурхаш арақро пок карда. - Бозиро бохтем, шармандагӣ...

Дар ҳамин вақт Илёс омада, «нест!» гуфт, ки бо шунидани ин калима дар чеҳраи Кибрӣ ифодаи тарс ҳувайдо гашт.- Чӣ шуд ба ту, Кибрӣ? - пурсид Меҳтар, гапро нафаҳмида.

• Уқоям Ҳаёт... худат дидӣ-ку: навакак тӯбро гирифта гурехтанӣ шуд...

• Чӣ, дар ин ҷо нест-мӣ?

• Ман кофта наёфтам, - ҷавоб дод Илёс ба ҷои Кибрӣ. Илёс, ки ҳамсояи Кибрӣ буду ба ғайр аз падару модар дигар ҳеҷ кас-на ака ва на ука дошт, Ҳаётро дӯст медошт ва аксар вақти холиашро бо вай мегузаронд. Ҳамин ки Иззат ба бозӣ ҳамроҳ шуда буд, ӯ аз майдон баромада, ба назди Ҳаёт омада истод. Вале бо тамом шудани бозӣ гирду пешро ҳар чанд ҷустуҷӯ карда бошад ҳам, аз Ҳаёт дараке наёфт.

• Аз хона баромаданамро модарам надида буд, эҳтимол, аз паси ман омада бошад! - гуфт Кибрӣ воқеаро ба Меҳтар фаҳмонданӣ шуда. Вай дар ин дақиқа хеле ҳиратабъ ва димоғсӯхта менамуд...