Рӯсурхии фатири гармро пурс аз хамир,
Мехӯрад сад мушту месӯзад, ки то нон мешавад.

«Нест бо як гул баҳор» — оне ки мегӯяд, хатост, Дидам аз фазли ту хористон гулистон мешавад.

Пеши хоки одамӣ, к-ӯ ҳаст мағрури шикам, Чун Азозил он, ки н-орад саҷда, шайтон мешавад.

Ҳосили номардиҳои давр бошад номи мо,
Номи тифли хонаи Маҳзун Аламхон мешавад.

Сафар Айюбзодаи Маҳзун

(Соядаст ба А. Кӯҷарзода)

То ин дили моилшуда хомӯш нагардад,
Некии шумо ҳеҷ фаромӯш нагардад.

Раҷабалии Роғӣ