— Оё, ту маро бояд тарк кунӣ.
— Ман на барои он ба ту расидам, ки рӯзе баъд ҷудо шавем, Раҷаб,— ҷавоб дода буд Ойа.
— Мову ту-ку бо ҳам зиндагӣ намекунем, худат медонӣ.
— Ту ба ман бифаҳмон, барои чӣ? Охир ту маро дӯст медорӣ, ман инро пай мебарам, медонам — ҷавоб медиҳад Ойа.
— Ман ҳамаи онро ба ту фаҳмонда наметавонам,— мегӯяд ӯ.
— Барои чӣ? — зуд хоҳад пурсид Ойа.
— Барои он ки агар аспи гапро гӯям ту ҳаргиз маро тарк нахоҳӣ кард, ва ман тамоми умр азоб хоҳам кашид.
— Агар ҳақиқат ин аст, ман туро тарк нахоҳам кард,— мегӯяд Ойа.
— Хайр, майлаш,— кӯшиши дурӯғгӯӣ мекунад ӯ,— ба ман як зани дигар маъқул шуда монд.
— Не, бовар намекунам,— мегӯяд Ойа.— Ин рафтор ба ту монанд нест. Агар ҳамин тавр ҳам бошад, ман туро ба касе нахоҳам дод.
— Барои чӣ? — Барои чӣ?
— Ман туро дӯст медорам, барои ҳамин. Ҳеҷ зани дигаре наметавонад туро мисли ман дӯст дорад. Чаро мо бояд ҷудо шавем, Раҷаб?
— Хусусан барои ҳамин мо бояд ҷудо бошем!
«Ҳа,— фикр мекунад Раҷаб,— сӯҳбат бо Ойа бемаънӣ хоҳад буд. Аз нотавонӣ ва аз ранҷе ки саризвишт ба ӯ дода буд, хашм вуҷудашро фаро гирифт. Ӯ аз ҷояш ҷаҳида хесту милтикро бардошта, нишон нагирифта, чанд тире ба камишзори тарафи кӯл холӣ кард. Каме истода ором шуд ва бо пайроҳаи шинос пас гашта рафт.

Кал чунон ногаҳонӣ аз пешаш баромада монд, ки Раҷаб аз тарс як қад парид.
— Чӣ воқеа шуд? — пурсид Раҷаб.— Ба куҷо ин қадар метозӣ?
— Ба назди ту! — аз шиддати давидану ҳаяҷон нафасгардон шуда гуфт Кал, ба дастони Раҷаб нигариста.— Мурғобиҳоро чӣ кардӣ. Наход нарасонида бошӣ?
— Кадом мурғобиҳо?
— Ту паррондӣ-ку. Ман шунидам. Чӣ, тират нарасид? Ё хукро ёфтӣ-чӣ?