Огулсапди болои суфаи фарсудае чанд мӯсафед нишаста сӯҳбат доштанд ва як гурӯҳ бачаҳо паҳлӯи онҳо рост истода, гӯш мекарданд.

— ...Ҳама чизро қабул карданд; ҳам гӯшту ҳам равғанро. Аммо дидан намемонданд. Мумкин нест гуфтанд.
Вале нагуфтанд, ки барои чӣ, як худо худаш медонад.

— Худо ба ин чӣ кор дорад? — гур-гур кард момаи Огулсапди.

— Худо чӣ кунад вақте, ки ин кори дасти шайтон аст? Худатон гуфтед-ку, рӯдароз хабар бурдааст. Ва ин бори аввал нест-ку: Шумо гумон мекунед, ки ин варақи сурхро ба мо беҳуда медиҳанд?

— Шутури мӯйсардор ҳам шутурбачаҳо дорад,— гуфт кадоме бо истеҳзо. Ва шояд онҳо ҳам мӯйсардор мешаванд...

Ҳама ба бачаҳои омада нигаристанд ва Пӯлод гумон кард, ки танҳо ба ӯ менигаристанд. Хайр, ман ин ҷо чӣ гуноҳ дорам, дарҳол бо ранҷу шарм андешид Пӯлод, ки фаҳмид сухан дар бораи падарандараш меравад... Ранҷаш ҳамоно дур шуд, зеро ин мардону мӯсафедон ӯро хуб намешинохтанд, аммо шарм аз чеҳрааш то дергоҳ нарафт.

Ӯ дарҳол хост, ки худашро дар байни бачаҳо пинҳон кунад, аммо момаи Огулсапди инро ҳамоно пай бурд:

— Ана ин ошнои ман! — гуфт ӯ ва ба сӯи Пӯлод аз тариқи ожангҳо табассуме фиристода. — Эй одамон, ба шумо мегӯям: чунин мардбачаро дар умрам ками дар кам дучор шудаам... Мо бо ӯ дарҳол унс гирифтем, ҳамин хел не магар?

Пӯлод бо шарм сар ҷунбонд:

— Бале мома... саломат бошед.

— Ташаккур, шутурбачаи ман! Аз ин одамҳо натарс, туро ҳамаи мо худӣ медонем.

Дар ин замин одамони хуб ҳамеша лозиманд...
Интизори ҷашни тӯлониву рафтанаш зуд будааст. Ва рӯзҳо паи ҳам гузаштанд: аз субҳ мактабу баъди дарс биёбон ба биёбон барои ҷамъоварии хезум; тайёрӣ ба зимистон. Холаи Онадурсун, Илхон, Пӯлод ва модараш банду хари мастро бо тасмаҳои кӯҳна гирифта, ба биёбонҳои дур рафтанд, то ки ҳаргуна буттаҳо, ушнаву дигар шохаҳои хушкро ҷамъ оваранд. Бисёр вақтҳо баъди гурӯби офтоб гушнаву афгору дар биёбони бепаҳно бодхӯрда бармегаштанд. Дар хона Холбика нони