шомро тайёр карда, онҳоро интизор мешуд. Ялқоп ҳам чунон ки худаш мегуфт, «айни кораш» буд ва ба деҳоти ҳамсоя рафта ҳатто ду се шаб паи ҳам намеомад. Дар синф ҳам Пӯлод аз он ду се нафар хонандаҳои пешқадам мондани надошт, аммо дар хона камтар мехонд.

Холбика гоҳо аз ӯ меранҷид, ки бо чунин саводаш баҳои «чор» мегирад ва ӯ инро бахшида наметавонист... Пӯлод ҳам чанд рӯз паи ҳам дарсҳоро бо баҳои «панҷ» ҷавоб дод ва боз худ аз худ баҳояш ба «чор» фуромад. Ба ростӣ, ғайраташ кам шуд.

Аҷибаш ин буд, ки ҳарчанд ӯ ба деҳаву мардуму табиати ин ҷо хӯ мегирифт, ҳамон қадар эҳсос мекард, ки дур аз хонаву ҷои худ аст. Ва ин аз он сабаб набуд, ки худро на чун дар Гоҷук ёфта буд, ба ин ҳама тоб меовард. Аммо коре дигар буд, ки ӯ худро дар миёни замину осмон муаллақ эҳсос мекард ва наметавонист, ки пояшро ба замин расонад... Ӯ аз ин муаллақӣ афгор шуда буд ва намедонист, ки чӣ гуна ба худ ояд. Пӯлод падарашро ба ёд оварда меандешид: ӯ холо дар он кулбаи торикашон, дар ин айёми сарди пеш аз зимистон тани танҳо чӣ кор карда бошад. Шояд барои худаш ягон хӯрок мепазад ва ё мӯзахон аз зарби сангҳои кӯҳдоман даридаашро медӯзад ё машғули ҳезумчинӣ мебошад? Ё шояд бо ҳоли фиғори баъд аз кор, болои бистари Пӯлод дароз кашида аз тирезаи кӯчакашон ситораҳоро тамошо мекунад! Аммо Пӯлод фаҳмид, ки падараш танҳо ҳамеша бо андӯҳи гарони онҳоро ба ёд меорад ва гумон мекунад, ки писараш дар он деҳаи бегона миёни мардуми аз ҷанг озорида чигуна зиндагӣ мекунад... Ба падараш мушкил буд, зеро Пӯлод доир ба Гоҷуки азизаш хубтар медонист ва он кулбаи падари, мурғхона, ки аз паҳлӯяш ҳамеша дуди оташдон то абрҳои сафеди Ватан боло мешуд, ҳаргиз аз ёдаш намерафтанд...

Симои падар ва қадаммониҳои сангинуаш дар хотираҳои Пӯлод шино мекарданд ва чанде қабл, баъд аз ҷашн, ӯ он сурати тираи пешазҷангиро ҷустуҷӯ кард. Ӯ хуб дар хотир дошт, ки он суратро бо худ гирифта аммо ҷои гузаштаашро аз ёд бурда буд... Пӯлод ҳама анҷомашро тағйир карду онро аз миёни алифбои кӯҳнае, ки модараш пинҳон карда буд, пайдо кард. Ва ин бор он сурат ба назараш аҷиб намуд: Дигар аз рӯ ин сурати падараш хеле ба худаш монанд буд, ки