навакак аз ҷанг баргашта буд. Ё шояд ин дар назари худи Пӯлод чунин менамуд?.. Дар симои он падари ҷавонаш ӯ шахсеро медид, ки афгору аз зиндагӣ дилмонда. Ин сурат ҳам аз ҳамон рӯзҳо миёни китоби хониши ӯ ҷо гирифта буд...

Боре ҳангоми танаффӯс ӯ дасти Кулмуродро, ҳамон бачаи қаддарозе ки бо ӯ ба хотири Илҳон ҷангӣ шуда буд, сахт фушурд. Кулмурод ду бор дасти Пӯлодрро болои курсӣ хобонду монда шуд, аммо Пӯлод аҳд кард, ки чӣ хел ки набошад, акаллан як бор дасти ӯро хобонад ва нишон диҳад, ки ҳаргиз аз он зӯри синф паст нахоҳад омад...

Баногоҳ муаллима вориди синф шуд ва дид, ки ҳама хонандаҳо дар атрофи онҳо ҷамъ шудаанд. Онҳо бошанд бо чеҳраҳои сурхшуда якбора рамиданд. Ҳама ба курсӣҳои худ гузаштанд. Дар ҳамин ғавғо кадоме портфели Пӯлодрро афтонданд чанд китобу дафтарҳои худсохт болои фарши заминӣ пош хӯрданд. Холбика як сар ҷунбонду бо ҳамсинфон дар ҷамъ кардани китобҳо ба Пӯлод ёрӣ дод. Дар ҳамин ғавғо чашми муаллима ба як порча қоғази чоркунҷашакли хокистарӣ афтод. Онро бардошта хеле нигоҳ карду бо таАССУФ сар ҷунбонда болои мизаш гузошт. Баъд дар тамоми тӯли дарс гоҳо ба он сурат менигаристу аз он кадом як симои ошнову шиносро эҳсос мекард... ва меандешид, ки наҳод ин падари Пӯлод бошад? То охири дарс дигар ҳатто тардид ҳам намекард: Бале, ӯ падари Пӯлод буд... Ҳамон чашмони андаке диққатбору пешонии баромадаву ҳамон лабҳои маҳини бечораҳолона... Бале, ӯ, бовар кард Холбика, яке аз беҳтарин шогирдонаш буд ва худаш медонист, ки баъди панҷ сол ӯ кӣ мешуд.

Боре Холбика бо як нармӣ аз Пӯлод пурсид, ки оё дар Гочук хешовандонашон зиёданд? Пӯлод ҷавоб дод, ки хеле зиёданд ва як рӯзи дароз ба меҳмонии онҳо камӣ мекунад.— Ва падарат бо кӣ мондааст?

Пӯлод бо як парешониву бечорагӣ ҷавоб дод, ки «Танҳо...»

Ӯ танаффӯсро эълон карду Пӯлодрро пеши худ хонд. Андаке сабр кард то ҳама талабаҳо бадар рафтанд, пас аз дафтари қайдҳояш суратрро баровард:

— Азони туст?

Рӯи Пӯлод чун чеҳраи духтарон сурх шуд. Ҳанӯз Холбика дигар чизе нагуфта буд, ки ӯ даст дароз карда, қариб буд, ки суратрро даронад.