Боре ҳатто меҳмони раис шуданду зани ғайбатчии ӯ ба Нортоҷ хуш наомад, ки танҳо дар фикри бо кадом роҳ пур кардани сандуқи сеюмаш буд. Ва чанд рӯз қабл дар маҷлиси колхоз, ки ҳамаро ба гирифтани заём маҷбур мекарданд, ӯ ранҷида Ялкопро танҳо гузошт:
— Бо ҳамон мӯйсафед сарбасар шуданат чӣ лозим буд!?
— Чӣ, боди деҳа инро ба гӯши ту ҳам расонд?! — бо ғазаб гуфт падарандараш.
— Ҳаминаш намерасид, ки боз зани худам дар ҳакам носозо гӯяд. Инро ба ту кӣ гуфт, аблаҳ? Инро кӣ дид... кӣ шунид?!.
Нортоҷ ранҷида рӯяшро дигар сӯ гардонд.
— Ҳарчӣ ки мардум мегӯяд барои фаҳмиданаш чандон доно ҳам буданат лозим нест!..
— Хайр, бигузор гӯянд! Вале ту, ба ҳар коре ки лозим нест, нӯл назан, вагарна саратро аз танат ҷудо мекунам! Ман ба ту гуфтам-ку, дар ин хона фақат амри ман равост!...
— Ана сари вақт ҳамин хел мегуфтӣ, зеро ба ту хизматгор лозим аст, на зан...
— Худам хуб медонам ба ман кӣ лозим аст! — Ялкоп бо шаст бархосту сари ғазаб ба ӯ нигоҳ кард. — Ва дар ин хона сухани охирин ҳам доимо азони ман аст, фаҳмидӣ?!.

Нортоҷ хомӯшона ба ҳавлӣ даромаду онҳо се рӯзи расо бо ҳам гап назаданд. Духтари Ҳиммат-оғо ҳар рӯз ба шаҳр нон мебурду чун пештара ба ӯ чизе намегуфтанд ва иҷозати дидор ҳам намедоданд. Аз ҳамон дам модар ба деҳа намебаромад ва аз пештарааш ҳам хомӯштар менишаст. Не, модараш аз он андӯҳгин буд ва худашро сарзаниш мекард, ки чаро бо ӯ камтар гап задааст. Ӯ ҳатто бо холаи Оннадурсуни хомӯшу бегуноҳ созиш карда наметавонист, ки аз Холбика ҷои гила ҳам нест. Не, зудтар калон шудан лозим: ҳарчӣ ҳам бошад зудтар — андешид Пӯлод. Аммо чораашро намеёфт. Инро аз Холбика пурсидан лозим, не, беҳтараш аз падар мепурсад: аммо аз Холбика бо он ки дар як хона мезистанд, шарм карду падараш бошад, дур буд... Бале, чунон дур, ки аз андӯҳи миёни ин ҳама бегонаҳо роҳ дар назараш на як рӯз, балки якмоҳа тӯл дошт.