ҳама чизро мушоҳида мекардам. Ба шарофати ин амал ба бисёр воқеаю рӯйдодҳо ошно шудам.

Масалан, пагоҳӣ медидам, ки чӯгизанон дунафарӣ аз деҳа баромада, ба самтҳои гуногун ба сафар мерафтанд ва бегоҳӣ бо халтаҳои пурбори вазнини ба китф овезон бармегаштанд. Аз назарам пинҳон намонда буд, ки хонаи якеи онҳо аз деҳаи асосӣ саҳл канортар ҷой гирифта, ҳамарӯза ба ин ҳавлӣ заному мардон равуо доштанд. Баъзан-баъзан мошинҳои сабукрав низ пайдо мешуданд.

Ин мушоҳидаҳои худро дар мавриди муносиб ба Чорӣ-бобо баён кардам. Ба назарам намуд, ки симои мӯйсафед қадре тағйир ёфт. Дар чашмонаш ҳисси тарсу ҳарос ифода гашт. Ӯ бо дили нохоҳам ғурунгид:

– А-а, ӯ хонаи ҷодугарай. Фолбиндухтари афсунгарай. Китоб кушода, қисмата мепаҳмана.

Калимаи «фолбин» аз давраи кӯдакӣ дар ёдам нақш баста буд...

---

Ба деҳаамон ду чӯгизан омаданд. Мо бачагони кунҷкови ҳафт-ҳаштсола як гурӯҳ шуда, аз қафои онҳо часпидем. Ҳарчанд чӯгизанҳо моро бо асоҳои дарозашон таҳдиди задан кунанд ҳам, вале думболагирии худро давом медодем. Зеро тарзи либоспӯшӣ, оҳанги гапзанӣ ва ороиши сару рӯяшон бароимон аҷиб менамуд.

Дигар занҳои сиёҳчехраю гандумгуни миёнақад бо челакҳои дароз ҳар пагоҳӣ дар маҳалла пайдо мешуданд. Ҳангоми роҳгардӣ бари челакҳояшон чун қаноти парандагон алвонҷ мехӯрд ва дар сари китф борхалтаи вазнин ба ҳавлӣ даромадан замон бо овози марғуладор сар мекарданд.